close
تبلیغات در اینترنت
ملاقات با امام زمان سید حسین ابطحی 14

تبلیغات

ما را دنبال کنید

جستجوگر

تبلیغات Left

    جایگاه تبلیغات دوستان
    رایگان

قرآن آنلاین

    قرآن آنلاین
    http://s1.picofile.com/shiat/giv.gif

    اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

تصویر تصادفی

موضوعات

  • تصاویر
  • میلاد 10
  • شهادت 3
  • بکگراند ها 26
  • فایل های صوتی
  • میلاد 0
  • شهادت 3
  • سخنرانی ها 19
  • شناخت امام زمان 3
  • دعا 9
  • فایل های تصویری
  • میلاد 1
  • شهادت 1
  • سخنرانی ها 10
  • شناخت امام زمان 5
  • دعا 6
  • کتاب ها
  • فایل های PDF 4
  • فایل های Word 61
  • معرفی کتب معتبر 12
  • فایل های Power point 0
  • دست نوشته
  • عکس 31
  • متن 62
  • پیامک 4
  • قرآن کریم
  • صوتی و تصویری 0
  • ترجمه ی گویا 0
  • آموزش 0
  • کتاب و نرم افزار 0
  • کلیپ و مستند
  • خداوند یکتا 0
  • اهل بیت(ع) 0
  • حضرت محمد (ص) 0
  • امیر المومنین (ع) 1
  • حضرت فاطمه زهرا (س) 0
  • امام حسن مجتبی (ع) 0
  • امام حسین (ع) 1
  • امام زین العابدین (ع) 0
  • امام محمد باقر (ع) 0
  • امام جعفر صادق (ع) 0
  • امام موسی کاظم (ع) 0
  • امام رضا (ع) 0
  • امام محمد تقی (ع) 0
  • امام هادی (ع) 0
  • امام حسن عسکری (ع) 0
  • امام زمان (عج) 0
  • بستگان 0
  • حضرت خدیجه (س) 0
  • حضرت ابالفضل (ع) 0
  • حضرت زینب (س) 0
  • حضرت معصومه (س) 0
  • حضرت ام البنین (س) 0
  • حضرت رقیه (س) 0
  • حضرت سکینه (س) 0
  • حضرت عبدالعظیم (ع) 0
  • حضرت علی اصغر (ع) 0
  • حضرت علی اکبر (ع) 0
  • حضرت مسلم (ع) 0
  • امام زادگان 0
  • سایرین 0
  • پیامبران 0
  • شخصیتها 1
  • امام خمینی(ره) 0
  • امام خامنه ای(مد ظله) 1
  • شهدا و دفاع مقدس 0
  • دفاع مقدس 0
  • روایت گری 0
  • شهدای گمنام 0
  • مداحی و سرود 0
  • راهیان نور 0
  • شهدای تفحص 0
  • آزادگان 0
  • جانبازان 0
  • بستگان شهدا 0
  • وصیت نامه 0
  • قطعنامه 598 0
  • متفرقه 0
  • شهدای شاخص 0
  • شهید ابراهیم هادی 0
  • شهید آوینی 0
  • شهید بابایی 0
  • شهید باقری 0
  • شهید باکری 0
  • شهید بروجردی 0
  • شهید برونسی 0
  • شهید بصیر 0
  • شهید بقایی 0
  • شهید بهنام محمدی 0
  • شهید تندگویان 0
  • شهید تهرانی مقدم 0
  • شهید جهان آرا 0
  • شهید خرازی 0
  • شهید دقایقی 0
  • شهید دوران 0
  • شهید رجب بیگی 0
  • شهید ردانی پور 0
  • شهید زنگی آبادی 0
  • شهید زین الدین 0
  • شهید شوشتری 0
  • شهید شیرودی 0
  • شهید صیاد شیرازی 0
  • شهید عزیز اللهی 0
  • شهید علم الهدی 0
  • شهید علمدار 0
  • شهید علی هاشمی 0
  • شهید متوسلیان 0
  • شهید مجتبی هاشمی 0
  • شهید همت 0
  • شهید وزوایی 0
  • شهید پیچک 0
  • شهید چمران 0
  • شهید کاظمی 0
  • شهید کاوه 0
  • شهید کشوری 0
  • شهید کلاهدوز 0
  • سایر شهدا 0
  • آخرالزمان
  • حجاب و عفاف
  • ره یافتگان
  • فضیلت ماه های قمری
  • اجتماعی
  • سخنرانی
  • آیت الله بها الدینی 1
  • آیت الله بهجت (ره) 2
  • آیت الله تحریری 0
  • آیت الله جوادی آملی 1
  • آیت الله حسینی قزوینی 0
  • آیت الله حق شناس 0
  • آیت الله سبحانی 0
  • آیت الله سید احمد خاتمی 0
  • آیت الله شهید بهشتی 0
  • آیت الله شهید دستغیب 0
  • آیت الله شهید مطهری 0
  • آیت الله صدیقی 0
  • آیت الله صمدی آملی 0
  • آیت الله فاطمی نیا 0
  • آیت الله فلسفی 0
  • آیت الله مجتهدی 0
  • آیت الله مروجی طبسی 0
  • آیت الله مظاهری 0
  • آیت الله مکارم شیرازی 0
  • آیت الله ناصری 1
  • آیت الله وحید خراسانی 0
  • استاد آقا میری 0
  • استاد آهنگران 0
  • استاد انجوی نژاد 0
  • استاد انصاریان 0
  • استاد دارستانی 0
  • استاد دهنوی 0
  • استاد رائفی پور 0
  • استاد راشد یزدی 0
  • استاد رسایی 0
  • استاد رفیعی 0
  • استاد شجاعی 0
  • استاد شفیعی سروستانی 0
  • استاد طاهر زاده 0
  • استاد عالی 0
  • استاد غفاری 0
  • استاد فرحزاد 0
  • استاد قرائتی 0
  • استاد ماندگاری 0
  • ادعیه و زیارات
  • اذان 0
  • دعا 0
  • زیارت 0
  • مناجات 0
  • نرم افزار
  • جاوا 1
  • آندرویید 1
  • ویندوز 0
  • OSI 0
  • آمارگیر

    • :: آمار مطالب
    • کل مطالب : 112
    • کل نظرات : 12
    • :: آمار کاربران
    • افراد آنلاين : 1
    • تعداد اعضا : 50
    • :: آمار بازديد
    • بازديد امروز : 20
    • بازديد ديروز : 20
    • بازديد کننده امروز : 13
    • بازديد کننده ديروز : 7
    • گوگل امروز : 0
    • گوگل ديروز: 0
    • بازديد هفته : 40
    • بازديد ماه : 430
    • بازديد سال : 12,352
    • بازديد کلي : 59,887
    • :: اطلاعات شما
    • آي پي : 34.203.225.78
    • مرورگر :
    • سيستم عامل :

    اعلانات وب مستر

    ارتباط با امام زمان (عج)

    آیت الله بهجت

    كجا رفتند كسانی كه با صاحب الزمان ارتباط داشتند؟ ما خود را بیچاره كرده ‎ایم كه قطع ارتباط نموده ‎ایم و گویا هیچ نداریم. آیا آن ها از ما فقیرتر بودند؟ اگر بفرمائید به آن حضرت دسترسی نداریم؟ جواب شما این است كه چرا به انجام واجبات و ترك محرّمات ملتزم نیستید، و او به همین از ما راضی است زیرا پرهیزگارترین مردم كسی است كه از كارهای حرام بپرهیزد. ترك واجبات و ارتكاب محرّمات، حجاب و نقاب دیدار ما از آن حضرت است.(1)

     

    سیره عملی بزرگان در ارتباط و انس با امام زمان (عج)

    علّامه سید مهدی بحرالعلوم(ره): این بزرگوار یكی از مشتاقان و ارادتمندان حقیقی حضرت ولی عصر(ع) بوده ‎اند، كه پیوسته متوسّل به آن حضرت می شدند.

    ایشان در زمان تحصیل با میرزای قمی (ره) همدرس بودند و مرحوم میرزا می گوید: چون استعدادش زیاد نبود من غالباً درس ها را برای ایشان تقریر می كردم. بعد از اینكه من به ایران آمدم و چندسالی گذشت بار دیگر به زیارت عتبات عالیات موفّق شدم. در این زمان سید بحرالعلوم اشتهار علمی زیادی پیدا كرده بود و وقتی با ایشان ملاقات كردم، ایشان را دریای موّاجی از علم دیدم. وقتی سّر قضیه را از ایشان جویا شدم، در خلوت اینگونه برایم تعریف كردند:

    «شبی به مسجد كوفه رفته بودم، دیدم آقایم حضرت ولی عصر(ع) مشغول عبادت است ایستادم و سلام كردم. جوابم را مرحمت فرمودند و دستور دادند پیش بروم. من كمی جلو رفتم ولی ادب كردم و جلوتر نرفتم. فرمودند: جلوتر بیا، پس چند قدمی جلوتر رفتم باز هم فرمودند: جلوتر بیا. و من نزدیك شدم تا آنكه او آغوش مهر گشود و مرا در بغل گرفت و به سینه مباركش چسبانید. در آن هنگام آنچه را خداوند متعال می خواست كه به قلب و سینه من سرازیر شود، سرازیر شد.»[2]

    البته در موارد دیگری نیز عنایات حضرت (ع) شامل حال ایشان گردیده و موفق به زیارت حضرت شده ‎اند، كه ما به ذكر همین مورد اكتفاء می كنیم.[3]

     

    صدوق

    شیخ صدوق(ره):

    شیخ طوسی و دیگران روایت كرده ‎اند كه: علی بن بابویه (ره) كه پدر شیخ صدوق (ره) و از علماء بود، عریضه ای خدمت حضرت ولی عصر (عج) نوشت و در آن از حضرت خواهش كرده بود كه دعا كنند خداوند فرزندی به ایشان عطا نماید. و این عریضه را توسط حسین بن روح (ره) ـ نائب خاص حضرت ـ خدمت آن وجود مقدس فرستاد. جواب آن را حضرت اینگونه مرقوم فرمودند: «برای تو دعا كردیم و خداوند به زودی دو فرزند نیكو كرامت فرماید». خداوند دو فرزند به نامهای «محمّد و حسین» به ایشان عنایت كرد كه«محمّد» معروف به شیخ صدوق و صاحب كتابهای بسیاری از جمله «من لا یحضره الفقیه» است. و «حسین» نیز بسیاری از فضلاء و محدثین از نسل ایشان بوجود آمده ‎اند. و شیخ صدوق پیوسته افتخار می كرد كه من به دعای حضرت مهدی (عج) متولد شده ‎ام.[4]

     

    وضعیت‏حوزه‏های علمیه در زمان فقیه محقق مقدس اردبیلی(1)

    مرحوم مقدس اردبیلی(ره):

    سید میر علّام تفرشی از شاگردان ایشان می گوید: شبی در تاریكی استادم را دیدم كه به سمت حرم امیرمؤمنان (ع) آمدند در به روی ایشان باز شد، داخل رفتند و صدای مكالمه ‎ای را می شنیدم. بعد دوباره در باز شد بیرون آمدند و به سمت مسجد كوفه رفتند. من نیز ایشان را دنبال كردم.در آنجا نیز وارد محراب امیرالمومنین(ع) شدند و من صدای مكالمة مبهمی را شنیدم. در برگشت به سمت نجف ایشان متوجه من شدند. من ایشان را به امیرمؤمنان(ع) قسم دادم كه قضیه امشب چه بود. ایشان بعد از اینكه از من قول گرفت: این قضیه را تا آخر عمرشان برای كسی نگویم، فرمودند: بعضی مسائل مشكل برایم پیش آمده بود كه در حّل آنها متحیّر بودم. از این رو متوسّل به امیر مؤمنان شدم، ایشان مرا به فرزندشان حضرت مهدی (ع) كه امام زمان ماست ارجاع دادند و فرمودند: ایشان در مسجد كوفه ‎اند. به آنجا آمدم سؤال ها را جواب گرفتم و اكنون به نجف بر می گردم.[5]

     

    میرزای شیرازی

    آیة الله میرزای شیرازی (ره):

    در زمانی كه استعمار انگلیس امتیاز انحصاری كشت و فروش توتون و تنباكو را در ایران بدست گرفت و قصد نفوذ و استعمار كشور را داشت، علماء در صدد مقابله بر آمدند. آیة الله سید محمد فشاركی نزد استادشان میرزای شیرازی بزرگ آمده و طی صحبت صریحی از ایشان می خواهند، بر علیه استعمار انگلیس قیام كرده و موضع شدیدی اتّخاذ نماید. حضرت آیة الله العظمی میرزای شیرازی نظری به ایشان افكنده می فرماید: «مدّتهاست كه در فكر آن بودم ودر این مدّت، جهات مختلف این فتوی را بررسی كردم تا اینكه دیروز به نتیجة نهائی رسیدم و امروز به سرداب مقدّس رفتم تا از مولایم امام زمان (ع) اجازة حكم بگیرم و آقا نیز اجازه فرمودند و قبل از آمدن شما حكم را نوشتم». و اینگونه بود كه ایشان حكم الهی خود را به این مضمون صادر كردند.«الیوم استعمال توتون و تنباكو بأیّ نحوكان، در حكم محاربة با امام زمان ـ سلام الله علیه ـ است.»وطومار استعمار را در كشور ایران با عنایت حضرت ولی عصر (عج) در آن زمان در هم پیچیدند.[6]

     

    سید ابوالحسن اصفهانی

     

    آیة الله العظمی سید ابوالحسن اصفهانی(ره): آیة الله بهجت (حفظه الله) فرمودند: «آقا سید ابوالحسن اصفهانی(ره) برای یكی از علماء سنّی مجلس فاتحه اقامه كرد. شخصی به ایشان اعتراض می‎كند كه چرا از سهم امام (ع) اینگونه مجالس را برگذار می كنید. ایشان به شخص معترض ورقة سبزی را نشان داده بود كه بنابر نقل، به خطّ و امضای حضرت غایب ( عجل الله تعالی فرجه الشریف ) بود و ایشان هم یقین كرده بود كه ورقه از جانب حضرت است كه به مرحوم سید اجازه داده بود كه: «سهم امام را در آنچه موجب اعتلای مذهب حق است صرف نماید.»[7]

     

     

     

    آیت اللہ العظمی مرعشی نجفی

    حضرت آیة الله العظمی مرعشی نجفی (ره):

    بنابر آنچه در زندگینامة معظّم‎له ذكر شده، ایشان سه مرتبه موفق به تشرّف به خدمت حضرت شدند، كه ما در اینجا یك مورد را به طور اختصار ذكر می كنیم: «در ایّام تحصیل علوم دینی و فقه اهل بیت (ع) در نجف اشرف شوق زیاد جهت دیدار جمال مولایمان بقیة‎الله الاعظم (عج) داشتم. با خود عهد كردم كه چهل شب چهار‎شنبه پیاده به مسجد سهله بروم؛ به این نیّت كه جمال آقا صاحب الامر (علیه السلام) را زیارت و به این فوز بزرگ نائل شوم. تا 35 یا 36 شب چهارشنبه ادامه دادم، تصادفاً این شب، رفتنم از نجف به تأخیر افتاد و هوا ابری و بارانی بود. نزدیك مسجد سهله خندقی بود. هنگامی كه به آنجا رسیدم بر اثر تاریكی شب وحشت و ترس وجودِ مرا فرا گرفت... ناگهان صدای پائی از دنبال سر شنیدم كه بیشتر ترسیدم. برگشتم به عقب، سیّد عربی را با لباس اهل بادیه دیدم. نزدیك آمد و با صدای فصیح گفت: «ای سید، سلام علیكم» ترس و وحشت به كلی از وجودم رفت و تعجب آور بود كه در این تاریكی ایشان چگونه متوجّه سیادت من شد. به هر حال سخن گفته و می رفتیم. از من سؤال كرد: قصد كجا داری؟گفتم مسجد سهله. گفت: به چه جهت؟ گفتم: به قصد تشّرف زیارت ولی عصر (ع) مقداری كه رفتیم به مسجد زیدبن صوحان رسیدیم، داخل شده و نماز خواندیم و بعد از دعائی كه سیّد خواند كه كأن دیوار و سنگها با او دعا می خواندند انقلاب عجیبی در خودم احساس كردم كه از وصف آن عاجزم. بعد سیّد فرمود: تو گرسنه‎ ای و سه قرص نان و سه خیار سبز تازه در سفره داشت كه باهم خوردیم و من به این معنی منتقل نشدم كه در وسط زمستان خیار تازه از كجا آمده سپس داخل مسجد سهله شده ایشان اعمال مقامات را انجام دادند ومن هم تبعیت كردم و نماز مغرب و عشاء را هم به ایشان اقتدا نمودم... بعد به ایشان گفتم: چای و قهوه و یا دخانیات میل دارید؟ فرمودند: اینها از فضول زندگی است و ما از این فضولات دوریم»... بعد صحبتهائی بین آن بزرگوار و آقای مرعشی رّد و بدل می شود و آقا سفارشاتی به ایشان می كنند از جمله تأكید بر خواندن زیارت عاشوراء و قرائت قرآن. سپس آقای مرعشی به جهت حاجتی از مسجد بیرون رفته و به ذهنشان خطور میكند كه این بزرگوار كیستند؟ برمی گردد و دیگر آقارا نمی بیند و یقین می كند كه حجةبن ‎الحسن المهدی (ع) بوده ‎اند.»[8]

    یكی دیگر از تشرفات ایشان در سامرّاء[9] در سرداب مقدّس بعد از اینكه چند شب در آنجا بیتوته كرده و به حضرت متوسل می شوند، رخ می دهد و تشرف دیگر در مسیر رفتن به امامزاده سید محمد (ع) حاصل می گردد.[10]

     

    آیت الله سید علی قاضی طباطبایی

    حضرت آیة الله قاضی(ره):

    آقا سیّد هاشم حدّاد فرموده اند: «حضرت آقا ]آیة الله قاضی[ خیلی در گفتارشان و در قیام و قعودشان و به طور كلی در مواقع تغییر از حالتی به حالت دیگر خصوص كلمة «یا صاحب الزمان» را بر زبان جاری می‎كردند. یك روز یك نفر از ایشان پرسید: آیا شما خدمت حضرت ولیّ عصر ارواحنافداه مشرّف شده ‎اید؟

    فرمودند: كور است هر چشمی كه صبح از خواب بیدار شود ودر اوّلین نظر نگاهش به امام زمان (عج)نیفتد.»[11]

    ادأب و عادت ایشان در تربیت شاگردان بر این بوده كه در ابتدا احادیث مربوط به غیبت و ظهور ولی عصر (عج) را برای آنها تدریس می ‎فرمودند.[12]

    مرحوم علامه طباطبائی نقل كرده ‎اند كه: «مرحوم قاضی می‎فرمود، در روایت است وقتی حضرت قائم ظهور می‎كند و یاران ایشان گِرد او جمع می شوند حضرت به آنها مطلبی می گوید كه همه گرد عالم متفرّق می شوند و چون دارای طّی ‎الارض هستند همه جا را تفحص كرده، درمی یابند كه غیر از ایشان كسی دارای ولایت مطلقة الهیه نیست، به مكه بر می گردند و با ایشان بیعت میكنند. آنگاه ایشان فرمودند: آن كلمه ای راكه حضرت به یاران خویش می گوید و متفرق می شوند من می‎دانم كه چیست.» و این سخن بلندی است كه مرحوم قاضی (ره) فرمودند.[13]

     

    توسّل به حضرت مهدی (عج)جهت شهریة طلاب: بارها پیش آمده، كه وجوهات به جهت شهریة طلاب به دست مراجع نرسیده وآن بزرگواران و یا نمایندة آنها با توسّل به محضر ولی عصر (ع) به طور معجزه آسا، پول مورد نیاز را دریافت كرده ‎اند. از جمله اینكه موقعی چند ماه شهریة طلاب نمی‎رسد و پولی در اختیار حاج شیخ عبدالكریم حائری (ره) نبوده و متوسّل به ولی عصر (عج) می شوند بعد از ظهری، آقای گلپایگانی در خواب می شنوند كه منادی ندا می كند: به آشیخ عبدالكریم ‎بگویند كه از گریه ‎های امام زمان (ع) وجوه متوجه قم شد. بعد كه به حاج شیخ میگویند، ایشان می فرماید: یك نفر آمده و تقبّل كرده هرماه شهریة طلاب را بدهد.[14] در قضیة دیگر حضرت آیة الله گلپایگانی فرموده بودند: در زمان حاج شیخ عبدالكریم ، طلبه‎ ها از مقسّم شهریة ایشان آشیخ محمّد تقی بافقی درخواست عبای زمستانی می كنند. او با حاج شیخ در میان می گذارد، حاج شیخ می فرماید: از كجا بیاورم. بالاخره آقای بافقی می گوید من به جمكران می روم و از امام زمان می‎گیرم. شب جمعه‎ ای به جمكران رفته متوسّل به حضرت می‎شوند و فردا خدمت حاج شیخ آمده می‎گوید: آقا وعده دادند چهارصد عبا به تعداد طلاب مرحمت نمایند. و روز شنبه یكی از تجاّر چهار‎صد عبا می‎آورد و بین طلاب تقسیم می‎گردد.[15]

     

    حضرت آیت الله سید رضا بهاءالدینی

    حضرت آیة الله العظمی بهاءالدینی (ره):

    حجةالاسلام حیدری كاشانی در كتاب سیری در آفاق اینگونه نقل كرده ‎اند: «آنچه خود از دو لب مبارك حضرت آیة الله بهاءالدینی(ره) شنیدم، این بود كه فرمودند: ‌مدّت شصت سال بود كه ما آرزوی زیارت حضرت را داشتیم یك روز در حال نقاهت و كسالت در این اطاق خوابیده بودم یك مرتبه آقا از در اطاق دیگر وارد شد.سلام محكمی به من كرد آن‎چنان سلامی كه در مدت شصت سال كسی چنین سلامی به ما نكرده بود . و آن قدر گیج شدیم كه نفهمیدیم جواب سلام را دادیم یا نه. آقا تبسّمی كرد و احوالپرسی و از آن در خارج شد.»[16]

    یكی دیگر از شاگردان ایشان می گوید: «‌مدّتی بود آقا در قنوت نماز‎ها تغییر رویه داده و به جای دعاهای مرسوم، دعای فرج حضرت ولی عصر (عج) «اللّهم كن لولیّك الحجة بن الحسن(ع)...» را می خواندند . وقتی در فرصت مناسبی علت را از ایشان جویا شدیم، فرمودند: «‌حضرت پیغام دادند در قنوت به‎ من دعا كنید.» [17]

    این بود چند نمونه از ارتباط سربازان حضرت ولی عصر (عج) با مولای خویش و توجه و عنایت آن وجود مقدّس به عاشقان حقیقی خود، به امید اینكه ما نیز مورد عنایات و توجهات خاص آن حضرت قرار بگیریم ان شاء الله.

     

    نویسنده: مهدی رحیمی با تلخیص

    تنظیم: گروه دین و اندیشه تبیان


    پی نوشت ها:

    [1] در محضر آیت الله العظمی بهجت (حفظه الله) ـ ص361 ، محمد حسین رخشاد؛ مؤسسه فرهنگی سماء

    [2] . نجم الثاقب ـ ص473 (باتلخیص)، میرزا حسین نوری (ره)، انتشارات آستان مقدس صاحب الزمان (عج)

    [3] . همان/ صفحات 474 /478

    [4] . عنایات حضرت مهدی (ع) به علماء و طلاب ، ص263 ، محمد رضا باقی اصفهانی

    [5] . نجم الثاقب (همان) ص454

    [6] . عنایت حضرت مهدی (ع) به علماء و طلاب ـ ص48

    [7] . در محضر آیة الله العظمی بهجت(حفظه الله) ـ ص281

    [8] . شیفتگان حضرت مهدی (عج) ـ ج 1 ـ ص 130، احمد قاضی زاهدی گلپایگانی، نشر حاذق /قم /ششم /آذر 1376

    [9] . همان / ص139

    [10] همان /ص135

    [11] . اسوة عارفان: (گفته ها و ناگفته ها دربارة مرحوم قاضی(ره)) ص109 ـ صادق حسن زاده، محمودطیار مراغی

    [12] . همان ص172

    [13] . مهر تابان ـ ص226 ـ علامه سید حسین حسینی طهرانی – انتشارات باقرالعلوم / اول / دورة علوم و معارف اسلام (بی تا)

    [14] . شیفتگان حضرت مهدی (عج) ج1 ـ ص125

    [15] . همان ص223

    [16] . سیری در آفاق ـ(زندگینامة حضرت آیة الله العظمی بهاالدینی (ره)) ـ ص375ـ حسین حیدری كاشانی

    [17] . حاج آقا رضا بهاء الدینی، آیت بصیرت / ص107 ، سید حسن شفیعی، چاپ قدس، اول / 1375

     

    آخرین ارسالی های انجمن

    ملاقات با امام زمان

    جلد چهاردهم

    سيد حسن ابطحى

     

    ملاقات با امام زمان

    سيد حسن ابطحى

    - ۱۴ -


    ملاقات با امام زمان (65)

    حضرت بقيّة اللّه روحى فداه سيّد وبزرگ تمام عوالم جهان هستى است، امروز خداى تعالى کسى را برتر وبزرگتر وبا عظمت تر از حضرت بقيّة اللّه ارواحنا فداه روى کره زمين خلق نکرده است.

    کسى که او را دوست داشته باشد، خدا را دوست داشته وکسى که او را دشمن داشته باشد، خدا را دشمن داشته وکسى که او را بشناسد خدا را شناخته وکسى که او را عزيز بدارد خدا را عزيز داشته است.

    مرحوم آقاى شيخ محمّد کوفى که يکى از علماء اهل معنى معاصر است مى فرمود:

    در شب نوزدهم ماه رمضانى بود که تصميم گرفتم آن شب وشب بيست ويکم ماه رمضان را در مسجد کوفه بيتوته کنم وضمنا چون ايّام عزاى حضرت امير المؤمنين (عليه السّلام) بود به گوشه اى بروم ودرباره مصائب آن حضرت فکر کنم وعزادارى نمايم.

    لذا شب نوزدهم ماه رمضان نماز مغرب وعشاء را در مقام حضرت امير المؤمنين (عليه السّلام) بجا آوردم وبعد تصميم گرفتم که به گوشه اى براى افطار کردن بروم، لذا متوجّه به طرف شرقى مسجد شدم. از اطاق اوّل گذشتم وقتى به اطاق دوّم رسيدم، ديدم آنجا فرشى انداخته اند وشخصى عبا به خودش پيچيده وروى آن فرش خوابيده وشخصى هم از اهل علم که لباس روحانيّت داشت کنار او نشسته است.

    من به آنها سلام کردم، آن اهل علم به من جواب داد وگفت:

    بيا اينجا بنشين. اطاعت کردم ودر آنجا نشستم.

    او احوال علماء وافاضل خوب نجف را از من پرسيد ومن جواب مى دادم که الحمدللّه همه آنها خوب وسالمند.

    در اين بين آن شخصى که آنجا دراز کشيده بود چيزى به آن اهل علم گفت:

    که من نفهميدم او چه گفت ولى من از آن اهل علم سؤال کردم که:

    اين کيست؟ او در جواب گفت:

    اين سيّدِ عالَم است من در دل اين سخن را خيلى بزرگ تصوّر کردم وفکر کردم که او مى خواهد اين سيّد را خيلى بزرگ معرّفى کند زيرا سيّدِ عالَم فقط حضرت حجّة بن الحسن (عليه السّلام) است.

    لذا من براى آنکه اشتباه او را رفع کنم به او گفتم:

    اين سيّد عالِم است، گفت:

    نه اين سيّدِ عالَم است. من ديگر ساکت شدم ولى وقتى به اطراف نگاه کردم ديدم در وديوار مسجد کوفه به قدرى پر نور است که نور چراغها مثل شمعى در مقابل آفتاب قرار گرفته است.

    در اين بين آن معمّم آب خواست فورا شخصى ظاهر شد وکاسه آبى به دست او داد، او مقدارى آب خورد وبقيّه آن آب را به من داد.

    من به او گفتم:

    تشنه نيستم، آن کسى که پيدا شده بود وآب را آورده بود کاسه آب را از او گرفت وغايب شد.

    من در اين موقع برخواستم که در مقام حضرت امير المؤمنين (عليه السّلام) نماز بخوانم ودر مصائب آن حضرت فکر کنم وگريه نمايم.

    آن اهل علم از من پرسيد:

    کجا مى روى؟ من به او نيّتم را گفتم.

    او به من بارک اللّه ومرحبا گفت ومن به طرف مقام که چند قدمى با اين محل بيشتر فاصله نداشت رفتم وقتى برگشتم وبه آنها نگاه کردم ديدم آنها نيستند.

    ملاقات با امام زمان (66)

    غالبا کسانى که مى خواهند خدمت حضرت بقيّة اللّه روحى فداه برسند بيشتر براى درخواست امور دنيائيست.

    ولى جمعى هستند که دائما به فکر معنويّات ورشد وکمالند واگر درخواست ملاقات با امام زمان (عليه السّلام) را هم دارند تنها وتنها براى معنويّات وکمالات ولذّت معنوى بردن از محضر مقدّس حضرت ولى اللّه الاعظم امام زمان (عليه السّلام) است.

    امّا اگر کسانى پيدا شوند که هر چه مى خواهند، چه مربوط به امور دنيائى باشد وچه مربوط به امور معنوى واخروى از آن حضرت بخواهند وبدانند که سر تا پاى وجودشان احتياج است وآن حضرت چون يداللّه است وعين اللّه ولسان اللّه وبه بى نيازى پروردگار متعال از همه چيز بى نياز است. وهمه به او بخاطر آنکه او وجه اللّه است محتاجند ولذا بايد هر چه از خدا مى خواهند با توسّل به آن حضرت باشد ووقتى به ملاقاتش مشرّف مى گردند از آن حضرت خير دنيا وآخرت را بخواهند وبگويند:

    (رَبَّنا اتِنا فِى الدُّنْيا حَسَنَةً وفِى الاَّْخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنا عَذابَ النّارِ).(16)

    (يعنى:

    پروردگارا! به ما در دنيا وآخرت خوبى عنايت کن وما را از عذاب جهنّم نگهدار) بهتر است.

    مرحوم نهاوندى در کتاب عبقرى الحسان از عالم جليل وسيّد بزرگوار مرحوم آقاى سيّد عبد اللّه قزوينى نقل مى کند که فرمود:

    من در سال 1327 هجرى قمرى با زن وفرزندم براى زيارت به عتبات عاليات مشرّف شديم، روز سه شنبه اى بود که از نجف اشرف به مسجد کوفه رفتيم رفقا خواستند همان روز به نجف اشرف برگردند.

    من گفتم:

    خوب است امشب که شب چهارشنبه است به مسجد سهله برويم واعمال شب چهارشنبه مسجد سهله را بجا آوريم اوّل رفقا قبول کردند ولى بعد پشيمان شدند وگفتند:

    ما شبانه در اين بيابان حرکت نمى کنيم.

    ولى من با سه نفر زن که همراهم بودند سوار مرکب شديم وبه طرف مسجد سهله رفتيم ونماز مغرب وعشاء را به جماعت خوانديم وبعد مشغول دعاء واعمال مسجد گرديديم، ناگهان متوجّه شديم که از شب خيلى گذشته وما بايد حتما به طرف کوفه برگرديم.

    ترس عجيبى بر من غالب شده بود، با خودم مى گفتم:

    من چگونه با سه نفر زن به تنهائى با يک عرب چهاروادار در بيابان تاريک به کوفه برگردم.

    علاوه در آن سال عطيّه نامى با دولت عراق ياغى شده بود وبراى آذوقه به مسافرين شبيخون مى زد واين موضوع بيشتر سبب ترس من شده بود.

    لذا با نهايت اضطراب در قلب به حضرت ولى عصر ارواحنا فداه متوسّل شدم واز آن وجود مقدّس کمک خواستم.

    ناگهان چشمم به مقام حضرت ولى عصر (عليه السّلام) که در وسط مسجد است افتاد، در آنجا روشنائى عجيبى که چشم را خيره مى کرد ومثل آن بود که خورشيد تمام نورش را در آن محوطه کوچک متمرکز کرده است، مشاهده مى شد.

    فورا به طرف مقام رفتم ديدم سيّد بزرگوارى با کمال عظمت وجلال وبزرگوارى در ميان محراب نشسته وعبادت مى کند.

    خدمت او دو زانو نشستم ودست مبارکش را بوسيدم خواستم پيشانى او را هم ببوسم که خود را عقب کشيد ونگذاشت ومن کنار او نشستم ومشغول دعاء وزيارت شدم، او هم مشغول دعاء واذکار خودش بود. ولى وقتى من به وجود مقدّس حضرت بقيّة اللّه ارواحنا فداه سلام مى کردم او جواب مى فرمود ومى گفت:

    وعليکم السّلام! من در دل مقدارى ناراحت شدم با خود گفتم:

    من به امام زمانم سلام مى کنم او جواب مى دهد.

    آن وجود مقدّس رو به من کرد وفرمود:

    با اطمينان دعاء وعبادت کنيد من به اکبر کبابيان سفارش کرده ام که شما را به مسجد کوفه برساند وشام بدهد، من وقتى اين را از آن وجود مقدّس شنيدم با او ماءنوس شدم واز آن حضرت سه حاجت خواستم.

    اوّل:

    وسعت رزق ورفع تنگدستى که قبول فرمودند.

    دوّم:

    اينکه قبر من وقتى مُردم در کربلا باشد اين را هم قبول فرمودند.

    سوّم:

    از آن حضرت فرزند صالحى خواستم که فرمودند:

    اين در دست ما نيست، من ديگر ساکت شدم واصرار نکردم (زيرا در اوّل جوانى زن پدرى داشتم که دختر خوبى داشت واو را به من نمى دادند ومن در حرم حضرت على بن موسى الرّضا (عليه السّلام) از خدا خواسته بودم که آن دختر را به من بدهند ديگر از خدا اولاد نمى خواهم. بعدها او را به من داده بودند لذا اصرار نداشتم که داراى فرزند بشوم).

    بعد از من زنم خدمت حضرت بقيّة اللّه روحى فداه رسيد واو هم از آن حضرت سه حاجت خواست يکى آنکه قبل از من بميرد ومن او را کفن ودفن کنم.

    دوّم:

    وسعت رزق خواست.

    سوّم:

    آنکه يا در کربلا ويا در مشهد مقدّس دفن شود که آن حضرت هر سه حاجت آن را قبول فرمودند. (بعدها هر سه اين حوائج برآورده شد وزنم در مشهد از دنيا رفت ومن خودم او را به خاک سپردم).

    زن ديگرى که همراه من بود او هم جلو آمد واو هم سه حاجت از آن حضرت خواست.

    يکى شفاى زن پسرش بود که آن حضرت فرمودند:

    آن را جدّم حضرت موسى بن جعفر (عليه السّلام) شفا خواهند داد.

    دوّم:

    ثروت ومکنت براى پسرش خواست که آن را هم قبول فرمودند.

    سوّم:

    طول عمر براى خودش خواست که آن را هم قبول فرمودند.

    ومن خودم ديدم که عروسش در کاظمين شفا يافت وپسرش از ثروتمندان گرديد وخودش نود وپنج سال عمر کرد.

    سيّد عبد اللّه قزوينى مى گويد:

    بعد از دعاء وزيارت واين گفتگوها من از مقام بيرون آمدم، زنم به من گفت:

    فهميدى اين آقا که بود؟ گفتم:

    نه، او گفت:

    اين آقا حضرت ولى عصر (عليه السّلام) بودند.

    من وقتى برگشتم وبه داخل مقام نگاه کردم، ديدم نه نورى وجود دارد ونه آن آقا که تا به حال اينجا بودند، فقط يک فانوس در وسط مقام آويزان است وچيز ديگرى نيست. ظلمت وتاريکى تمام مسجد وهمه جا را فرا گرفته است.

    اينجا متوجّه شدم که آن نور از وجود مقدّس حضرت بقيّة اللّه ارواحنا فداه بوده است.

    وقتى به کنار مسجد آمدم جوانى نزد من آمد وگفت:

    هر وقت مايل باشيد من شما را به مسجد کوفه مى رسانم.

    گفتم:

    تو کيستى؟ گفت:

    من اکبر بهارى هستم، وقتى نام او را شنيدم يادم آمد که حضرت ولى عصر ارواحنا فداه فرموده اند که:

    من به اکبر کبابيان مى گويم شما را به مسجد کوفه برساند واز طرفى من فکر کردم او مى گويد اسم من اکبر بهائى است ولذا ناراحت شدم.

    گفتم:

    چه مى گوئى؟ گفت:

    اسم من اکبر بهارى است ومن در محلّه کبابيان همدان مى نشينم وچون اهل قريه بهار که در اطراف همدان است مى باشم مرا اکبر بهارى مى گويند.

    آن آقا به من امر فرموده که شما را به مسجد کوفه برسانم. بالاخره آن جوان، يعنى اکبر بهارى با چهار نفر که همراه او بودند ما را همراهى کردند ومثل خدمتگذار پروانه وار دور ما مى گشتند وما را با کمال محبّت به مسجد کوفه رساندند.

    ملاقات با امام زمان (67)

    محبّت حضرت فاطمه زهراء (سلام اللّه عليها) براى تزکيه روح ودر نتيجه تشرّف وملاقات با حضرت بقيّة اللّه روحى فداه بسيار مؤ ثّر است.

    زيرا تمام ائمّه اطهار (عليهم السّلام) که در راس مصادر کارند به آن حضرت فوق العاده علاقه دارند ونسبت به آن مخدره کمال احترام را قائلند.

    ودر روايات بسيارى محبّت حضرت صدّيقه کبرى (سلام اللّه عليها) توصيه شده وآن را اکسير تمام امراض روحى مى دانند.

    در اين زمينه جريانى نقل شده، بسيار پر اهميّت است ومن آن را براى شما در اينجا نقل مى کنم:

    چند سال قبل که براى زيارت حضرت احمد بن موسى الکاظم (عليه السّلام) (معروف به شاه چراغ) به شيراز رفته بودم وجمعى از علماء بزرگ آن شهر در منزل يکى از علماء که من در آنجا وارد بودم که از آن جمله مرحوم آية اللّه آقاى حاج شيخ بهاء الدّين محلاّتى بودند، به ديدن من آمده بودند.

    در آن مجلس نامى از شخصى به نام عبد الغفّار برده شد که خدمت حضرت بقيّة اللّه روحى فداه رسيده وقبرش در قبرستان دار السّلام شيراز است که مردم آن را زيارت مى کنند وبيشتر از همه مرحوم آية اللّه محلاّتى او را توصيف مى کردند.

    من فرداى آن روز با ميزبانمان که يکى از علماء اهل حال شيراز است به زيارت قبر آن مرحوم رفتيم.

    من آن قبر را بسيار منوّر وپر معنى وبا حقيقت ديدم وسالها بعد از زيارت آن قبر از ميزبان محترممان درخواست مى کردم که مشروح جريان اين شخص بزرگ را براى من بنويسند تا در جلد اوّل کتاب ملاقات با امام زمان (عليه السّلام) درج کنم.

    ولى متأسّفانه توفيق براى اينجانب حاصل نمى شد که شرح حال آن مرحوم را بدست بياورم.

    تا آنکه يکى از دوستان به نام آقاى حاج عبد الرّحيم سرافراز شيرازى يادداشتهائى به من دادند که من آنها را ببينم.

    من قبل از مطالعه به ايشان گفتم:

    شما آيا اطّلاعى از عبد الغفّار نامى که در شيراز دفن است داريد يا خير.

    معظّم له ظاهرا فراموش کرده بودند که آن قضيّه را در همين يادداشتها نوشته اند وبه من مى دهند.

    لذا گفتند:

    نه من او را نمى شناسم.

    ولى من وقتى يادداشتهاى ايشان را در شب هفدهم ماه صفر 1405 مطالعه مى کردم ديدم قضيّه مرحوم عبد الغفّار را مشروحا نوشته واتّفاقا من بجائى از اين کتاب رسيده بودم که بسيار مقتضى بود آن قضيّه نقل شود.

    لذا آن حکايت را با مختصرى تغيير در عبارت از نظر ادبى از يادداشتهاى آقا حاج عبد الرّحيم سرافراز شيرازى نقل مى کنم.

    در زمان مرحوم آقاى حاج شيخ محمّد حسين محلاّتى جدّ مرحوم آية اللّه آقاى حاج شيخ بهاء الدّين محلاّتى شخصى با لباس مندرس وکوله پشتى وارد مدرسه خان شيراز مى شود واز خادم مدرسه اطاقى مى خواهد.

    خادم به او مى گويد:

    بايد از متصدّى مدرسه که آن وقت شخصى به نام سيّد رنگرز بوده درخواست اطاق بکنى.

    لذا آن شخص به متصدّى مدرسه مراجعه مى کند ودرخواست اطاق مى نمايد.

    او در جواب مى گويد:

    اينجا مدرسه است وتنها به طلاّب علوم دينيّه حجره مى دهيم.

    آن شخص مى گويد:

    که اين را مى دانم ولى در عين حال از شما اطاق مى خواهم که چند روزى در آنجا بمانم.

    متصدّى مدرسه ناخودآگاه دستور مى دهد که به او اطاقى بدهند تا او در رفاه باشد.

    آن شخص وارد اطاق مى شود ودر را به روى خود مى بندد وبا کسى رفت وآمد نمى کند.

    خادم مدرسه طبق معمول، شبها درِ مدرسه را قفل مى کند ولى همه روزه صبح که از خواب برمى خيزد مى بيند در باز است.

    بالاخره متحيّر مى شود وقضيّه را به متصدّى مدرسه مى گويد.

    او به خادم مدرسه دستور مى دهد امشب در را قفل کن وکليد را نزد من بياور تا ببينم چه کسى هر شب در را باز مى کند واز مدرسه بيرون مى رود.

    صبح باز هم مى بيند در مدرسه باز است وکسى از مدرسه بيرون رفته است.

    آنها بخاطر آنکه اين اتّفاق از شبى که آن شخص به مدرسه آمده افتاده است به او ظنين مى شوند ومتصدّى مدرسه با خود مى گويد حتما در کار او سرّى است ولى موضوع را نزد خود مخفى نگه مى دارد وروزها مى رود نزد آن شخص وبه او اظهار علاقه مى کند واز او مى خواهد که لباسهايش را به او بدهد تا آنها را بشويند وبا طلاّب رفت وآمد کند، ولى او از همه اينها ابا مى کند ومى گويد من به کسى احتياج ندارم.

    مدّتى بر اين منوال مى گذرد تا اينکه يک شب مرحوم آقاى حاج شيخ محمّد حسين محلاّتى (جدّ مرحوم آية اللّه حاج شيخ بهاء الدّين محلاّتى) ومتصدّى مدرسه را در حجره خود دعوت مى کند وبه آنها مى گويد چون عمر من به آخر رسيده قصّه اى دارم براى شما نقل مى کنم وخواهش دارم مرا در محلّ خوبى دفن کنيد.

    اسم من عبد الغفّار ومشهور به مشهدى جونى اهل خوى وسرباز هستم.

    من وقتى در ارتش خدمت سربازى را مى گذراندم روزى افسر فرمانده ما که سنّى بود به حضرت فاطمه زهراء (سلام اللّه عليها) جسارت کرد من هم از خود بى خود شدم وچون کنار دست من کاردى بود ومن واو تنها بوديم آن کارد را برداشتم واو را کشتم واز خوى فرار کردم واز مرز گذشتم وبه کربلا رفتم، مدّتى در آنجا ماندم سپس در نجف اشرف وبعد در کاظمين وسامراء مدّتها بودم.

    روزى به فکر افتادم که به ايران برگردم ودر مشهد کنار قبر مطهّر حضرت على بن موسى الرّضا (عليه السّلام) بقيّه عمر را بمانم.

    ولى در راه به شيراز رسيدم ودر اين مدرسه اطاقى گرفتم وحالا مشاهده مى کنيد که مدّتى است در اينجا هستم.

    آخرهاى شب که براى تهجّد بر مى خواستم مى ديدم قفل ودر مدرسه براى من باز مى شود ومن در اين مدّت مى رفتم در کنار کوه قبله ونماز صبح را پشت سر حضرت ولى عصر روحى فداه مى خواندم ومن بر اهل اين شهر خيلى متاءسّف بودم که چرا از اين همه جمعيّت فقط پنج نفر براى نماز پشت سر امام زمان (عليه السّلام) حاضر مى شوند.

    مرحوم حاج شيخ محمّد حسين محلاّتى ومتصدّى مدرسه به او مى گويند انشاء اللّه بلا دور است وشما حالا زنده مى مانيد بخصوص که کسالتى هم نداريد.

    او در جواب مى گويد:

    نه غير ممکن است که فرمايش امامم حضرت ولى عصر (عليه السّلام) صحيح نباشد همين امروز به من فرمودند که تو امشب از دنيا مى روى.

    بالاخره وصيّتهايش را مى کند ملافه اى روى خودش مى کشد ومى خوابد وبيش از لحظه اى نمى کشد که از دنيا مى رود.

    فرداى آن روز مرحوم آقاى حاج شيخ محمّد حسين محلاّتى به علماء شيراز جريان را مى گويد ومرحوم آقاى حاج شيخ مهدى کجورى وخود مرحوم محلاّتى اعلام مى کنند که بايد شهر تعطيل شود وبا تجليل فراوان مردم از او تشييع کنند.

    بالاخره او را در قبرستان دارالسّلام شيراز، طرف شرقى چهار طاقى دفن مى نمايند والا ن قبر آن بزرگوار مورد توجّه خواص مردم شيراز است وحتّى از او حاجت مى خواهند ومکرّر علماء ومراجع تقليد مثل مرحوم آية اللّه محلاّتى به زيارت قبر او مى رفتند ومى روند.

    قبر او در قبرستان شيراز معروف به قبر سرباز يا قبر توپچى است.

    در اينجا تذکّر اين نکته لازم است که مرحوم عبد الغفّار سرباز از آقاى محلاّتى تقاضا مى کند که مرا در محلّ خوبى دفن کنيد شايد اين بخاطر آن باشد که اگر او را در محلّى دفن کنند که زياد مورد توجّه مردم قرار نگيرد طبعا کمتر براى او طلب رحمت مى کنند.

    در اينجا وقتى من اين جمله را از مرحوم عبد الغفّار سرباز يادداشت مى کردم به ياد جريانى که در سال گذشته برايم اتّفاق افتاد، افتادم وآن اين بود که وقتى به زنجان براى زيارت قبر مرحوم استاد اخلاقم آقاى حاج ملاّ آقاجان که در کتاب پرواز روح گوشه اى از شرح حالش را نوشته ام رفته بودم وديدم قبرش خراب شده ونزديک است در قبرستان عمومى زنجان آن تربت پاک از بين برود، اقدام براى ساختن آن قبر نمودم.

    روزى که آن مرقد ساخته شده بود ومن براى ديدن آن دوباره به زنجان رفتم همان روز در عالم رؤ يا ديدم که روح مرحوم حاج ملاّ آقاجان از من با کمال مسرّت تشکّر مى کند.

    به او گفتم:

    اين تشکّر براى چيست؟ فرمود:

    حالا خيلى خوب شده، قبر من در اين قبرستان مشخّص شده، مردم دسته دسته کنار قبر من مى آيند وبراى من طلب رحمت مى کنند ومنافع زيادى از اين راه نصيب من مى شود وسبب اين همه منافع براى من تو شده اى.

    وحالا هر چه بخواهى براى تو در مقابل اين محبّتت مى گيرم.

    گفتم:

    از چه کسى مى خواهى آن را بگيرى؟ گفت:

    آيا يادت نيست که قبلا به تو گفته بودم من دربان حضرت سيّد الشّهداء (عليه السّلام) هستم.

    من يادم آمد که در حدود پانزده سال قبل وقتى او را در خواب ديدم واز او پرسيدم:

    کجاى بهشت زندگى مى کنى فرمود:

    من دربان حضرت سيّد الشّهداء (عليه السّلام) هستم.

    (که در کتاب پرواز روح خصوصيّات آن خواب را مفصّلا نوشته ام).

    لذا گفتم:

    بله يادم هست.

    گفت:

    بنابر اين نوکر از آقاى خود هر چه بخواهد مى گيرد.

    من به او سه حاجت گفتم که يکى از آنها مربوط به دنيايم بود ودو حاجت ديگر مربوط به آخرتم مى باشد که بحمد اللّه آنچه مربوط به دنيايم بود داده شده، اميد است آن دو حاجتى که مربوط به آخرتم هست نيز داده شود.

    ملاقات با امام زمان (68)

    اگر کسى به حضرت بقيّة اللّه روحى له الفداء از روى اخلاص ويقين متوسّل شود آن حضرت به فرياد او مى رسد.

    آقاى حاج عبد الرّحيم سرافراز شيرازى که يکى از متديّنين ودانشمندان معاصرند وکتابهاى علمى وتاريخى نوشته اند که من جمله کتاب مسجد جمکران است، نقل مى کردند که:

    در روز عيد قربان 1400 هجرى قمرى آقاى حاج على اصغر سيف نقل کردند که يکى از اطبّاى شيراز، زنى از خارج گرفته بود واو را مسلمان کرده بود وبراى اوّلين بار به سفر حجّ برده بود.

    ضمنا به او گفته بود که حضرت ولى عصر (عليه السّلام) در برنامه اعمال حج شرکت مى کنند واگر ما تو را، يا تو کاروان را گم کردى متوسّل به آن حضرت بشو تا تو را راهنمائى بفرمايند وبه کاروان ملحقت کنند.

    اتّفاقا آن خانم در صحراء عرفات گم مى شود، جمعيّت کاروان وخود آقاى دکتر شوهر آن خانم ساعتها به جستجوى او برخواستند ولى او را پيدا نکردند.

    پس از دو ساعت که همه خسته در ميان خيمه جمع شده بودند ونمى دانستند چه بايد بکنند، ناگهان ديدند آن زن وارد خيمه شده از او پرسيديم کجا بودى؟ گفت:

    گم شده بودم وهمان گونه که دکتر گفته بود متوسّل به حضرت بقيّة اللّه (عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف) شدم، اين آقا آمدند با آنکه من نه زبان فارسى بلد بودم ونه زبان عربى در عين حال با من به زبان خودم حرف زدند ومرا به خيمه رساندند ولذا از اين آقا تشکّر کنيد.

    اهل کاروان هر چه به آن طرفى که آن زن اشاره مى کرد نگاه کردند کسى را نديدند وبالاخره معلوم شد که حضرت ولى عصر (عليه السّلام) را فقط آن زن مى بيند ولى سائرين نمى بينند.

    ملاقات با امام زمان (69)

    گاهى انسان خودش به تزکيه نفس خود نمى پردازد ولى چون داراى عقايد خوبى است وخداى تعالى روح او را دوست مى دارد پروردگار متعال با فشارهاى دنيائى او را تزکيه وتصفيه مى کند.

    ولذا يک مسلمان نبايد از بلاهاى دنيا ناراحت باشد.

    زيرا بلاهائى که به انسان مى رسد يا کفّاره گناهان او است ويا او را تزکيه مى کند وبه مقام قرب مى رساند واو را لايق ملاقات با امام زمان (عليه السّلام) مى نمايد.

    در کتاب مسجد جمکران از سيّد عبد الرّحيم خادم مسجد جمکران نقل مى کند که:

    در سال 1323 که مرض وبا شايع شده بود روزى به مسجد جمکران رفتم ديدم مرد غريبى در مسجد نشسته وحال توجّه خوبى دارد از او پرسيدم:

    تو که هستى وچه مى کنى؟ گفت:

    من اهل تهرانم واسمم على اکبر است وکاسبم وچون به مردم نسيه مى دادم وآنها دچار مرض وبا شدند ومُردند تمام اموال من از بين رفت ومن ناچار به مسجد جمکران آمده ام شايد حضرت حجّة بن الحسن روحى فداه نظر لطفى به من بفرمايد.

    اين شخص سه ماه در مسجد جمکران ماند وبه گرسنگى وعبادت صبر کرد پس از اين مدّت يک روز به من گفت:

    قدرى کارم اصلاح شده مى خواهم به کربلا بروم وپياده به کربلا رفت، پس از شش ماه برگشت وگفت:

    برايم معلوم شد که بايد کارم در مسجد جمکران درست شود.

    باز اين دفعه هم سه ماه ماند ومشغول عبادت وتوسّل به اهل بيت عصمت وطهارت (عليهم السّلام) بود.

    روز ششم ماه مبارک رمضان 1323 وقتى مى خواست به طرف قم وتهران برود ومى گفت:

    حاجتم برآورده شده است من از او تقاضا کردم که شب را به منزل ما بيايد وفرداى آن روز به تهران برود.

    قبول کرد شب که در منزل نشسته بوديم ومن با اصرار از او تقاضا مى کردم که قضيّه خود را براى من بگويد. گفت:

    چون تو مدّتها است به من محبّت کرده اى وخادم مسجد جمکرانى، تنها براى تو اين قضيّه را نقل مى کنم.

    در مدّتى که من در مسجد جمکران بودم با يکى از اهالى ده جمکران قرار گذاشته بودم که هر روز يک نان براى من بياورد ومن پولش را يکجا به او بدهم يک روز به ده جمکران رفتم که نان بگيرم آن شخص به من گفت:

    که ديگر به تو نان نمى دهم چون حسابت زياد شده است.

    مدّتى من چيزى نداشتم که بخورم حتّى يک روز از گرسنگى مقدارى از اين علفهائى که کنار جوى آب بيرون آمده بود خوردم، کم کم مريض شدم شبى در يکى از حجرات مسجد جمکران احساس کردم که ديگر قدرت بر حرکت ندارم ولى نصفهاى شب بود که از پنجره طرف کوه دو برادران ديدم نور عجيبى ساطع است واين نور به قدرى وسيع بود که تمام آن کوه با عظمت را روشن نموده واين نور همچنان شدّت کرد تا آنکه من ناگهان متوجّه شدم که کسى پشت در حجره ام ايستاده وآن نور از او است.

    من هر طور بود برخاستم ودر را باز کردم، ديدم سيّدى با عظمت وجلالت عجيبى وارد اطاق شد وسلام کرد، من جواب دادم وابهّت او مرا گرفت که نتوانستم چيزى بگويم ولى من متوجّه شدم که او حضرت بقيّة اللّه روحى فداه است.

    آن حضرت به من فرمودند:

    چون متوسّل به حضرت فاطمه زهراء (سلام اللّه عليها) شده اى جدّه ام حضرت صدّيقه کبرى (عليها السّلام) شفيعه شده اند نزد رسول اکرم (صلى اللّه عليه وآله) وآن حضرت به من حواله فرموده اند که من حاجتت را بدهم وسپس فرمود:

    هر چه زودتر حرکت کن وبه وطنت برگرد که زن وبچّه ات منتظرت مى باشند وبه آنها سخت مى گذرد ودر آنجا کارت اصلاح شده است.

    گفتم:

    آقا خادم مسجد چشمش نابينا شده اگر ممکن است او را شفا بدهيد.

    فرمودند:

    نه صلاح او در اين است که او نابينا باشد.

    سپس به من فرمودند:

    بيا با هم به مسجد برويم ونماز بخوانيم.

    گفتم:

    چشم قربانت گردم وبا آن حضرت حرکت کرديم وبه طرف مسجد رفتيم تا آنکه به لب چاهى که دم در مسجد است رسيديم (البتّه آن زمانها چاهى دم در مسجد کنده بودند که مردم نامه هاى خود را در آن مى ريختند) شخصى از چاه بيرون آمد وحضرت به او کلماتى فرمودند که من نفهميدم چه گفتند.

    بعد شخصى از داخل مسجد بيرون آمد وظرف آبى در دستش بود وآن را به آن حضرت داد آقا با آن آب وضو گرفتند وبقيّه آب را به من دادند وفرمودند:

    تو هم با اين آب وضو بگير، من هم اطاعت کردم وبا آن آب وضو گرفتم. سپس با آن حضرت داخل مسجد شديم.

    ضمنا به حضرت بقيّة اللّه روحى فداه عرض کردم:

    شما چه وقت ظهور مى کنيد؟ آن حضرت با تغيّير به من فرمودند:

    تو را نمى رسد که از اين سؤالها بکنى.

    گفتم:

    آقا من مى خواهم از ياران شما باشم، فرمودند:

    هستى ولى تو را نمى رسد که از اين گونه مطالب سؤال کنى.

    پس از اين دو سؤال ناگهان ديدم حضرت بقيّة اللّه روحى فداه در مسجد تشريف ندارند واز نظرم غايب شدند، ولى صداى آن حضرت را مى شنيدم که مى فرمودند:

    اهل وعيالت منتظرت مى باشند زود برو.

    ضمنا او مى گفت:

    زن من علويّه است.

    ملاقات با امام زمان (70)

    در احاديث بسيارى وارد شده که آيات قرآن براى امراض جسمى وروحى بسيار مفيد است.

    منجمله آية اللّه محمّد تقى نجفى اصفهانى در کتاب خواصّ آيات وسوره هاى قرآن مى نويسد.

    از امام صادق (عليه السّلام) نقل شده که فرمود:

    هر که چهل روز، روزى يک مرتبه سوره حشر را بخواند واگر يک روز از او فوت شد چهله را از سر بگيرد، خداى تعالى مهمّاتش را کفايت مى کند. يعنى اگر مهمّى يا حاجتى داشته باشد پروردگار متعال آن را برآورده مى نمايد.

    ونيز نقل کرده است که رسول اکرم (صلى اللّه عليه وآله) به حضرت امير المؤمنين (عليه السّلام) فرموده اند:

    که هر شب سوره حشر را بخوان تا خداى تعالى شرّ دنيا وآخرت را از تو بردارد.

    وبالاخره روايات وخواصّى براى قرائت سوره حشر بالاخص چهار آيه آخر آن سوره نقل شده که در اينجا مقتضى نقل آنها نيست.

    اين آيات براى شفاى جميع دردها مفيد است زيرا عمل امام معصوم (عليه السّلام) مانند کلامش حجّت است.

     

    برچسب ها

    ارسال نظر

    نام
    ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
    وبسایت
    :) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
    نظر خصوصی
    مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
    کد امنیتیرفرش کد امنیتی

    نظرات ارسال شده

    ممکن است به این موارد نیز علاقه مند باشید:

    تبلیغات Down

    جایگاه تبلیغات دوستان
    رایگان

    تبلیغات Right

    جایگاه تبلیغات دوستان
    رایگان

    تقویم

    دانشنامه مهدویت

    رفقاء

    عنواني براي ياران حضرت مهدي (عج) است که از کوفه خود را هنگام ظهور حضرت قائم (عج) به مکّه رسانده و با آن حضرت بيعت مي کنند و همچون پاره هاي ابر پاييزي به سوي مکّه روانه مي شوند.با توجّه به اينکه 50 نفر از 313 نفر، اهل کوفه هستند و با توجّه به معني رفق و رفاقت که نشانگر صفا و صميميّت و پيوند محکم آنهاست به ويژگي ديگر ياران مخلص، حضرت مهدي (عج) پي مي بريم.

    دریافت کد دانشنامه مهدویت

    آمار وب گذر

    درباره ما

    ☼بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ☼ اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا"

    پیوندهای روزانه

  • ROZBLOG (151)
  • نظرسنجی

    کدام قسمت وب تقویت شود؟