close
تبلیغات در اینترنت
ملاقات با امام زمان سید حسین ابطحی 13

تبلیغات

ما را دنبال کنید

جستجوگر

تبلیغات Left

    جایگاه تبلیغات دوستان
    رایگان

قرآن آنلاین

    قرآن آنلاین
    http://s1.picofile.com/shiat/giv.gif

    اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

تصویر تصادفی

موضوعات

  • تصاویر
  • میلاد 10
  • شهادت 3
  • بکگراند ها 26
  • فایل های صوتی
  • میلاد 0
  • شهادت 3
  • سخنرانی ها 19
  • شناخت امام زمان 3
  • دعا 9
  • فایل های تصویری
  • میلاد 1
  • شهادت 1
  • سخنرانی ها 10
  • شناخت امام زمان 5
  • دعا 6
  • کتاب ها
  • فایل های PDF 4
  • فایل های Word 61
  • معرفی کتب معتبر 12
  • فایل های Power point 0
  • دست نوشته
  • عکس 31
  • متن 62
  • پیامک 4
  • قرآن کریم
  • صوتی و تصویری 0
  • ترجمه ی گویا 0
  • آموزش 0
  • کتاب و نرم افزار 0
  • کلیپ و مستند
  • خداوند یکتا 0
  • اهل بیت(ع) 0
  • حضرت محمد (ص) 0
  • امیر المومنین (ع) 1
  • حضرت فاطمه زهرا (س) 0
  • امام حسن مجتبی (ع) 0
  • امام حسین (ع) 1
  • امام زین العابدین (ع) 0
  • امام محمد باقر (ع) 0
  • امام جعفر صادق (ع) 0
  • امام موسی کاظم (ع) 0
  • امام رضا (ع) 0
  • امام محمد تقی (ع) 0
  • امام هادی (ع) 0
  • امام حسن عسکری (ع) 0
  • امام زمان (عج) 0
  • بستگان 0
  • حضرت خدیجه (س) 0
  • حضرت ابالفضل (ع) 0
  • حضرت زینب (س) 0
  • حضرت معصومه (س) 0
  • حضرت ام البنین (س) 0
  • حضرت رقیه (س) 0
  • حضرت سکینه (س) 0
  • حضرت عبدالعظیم (ع) 0
  • حضرت علی اصغر (ع) 0
  • حضرت علی اکبر (ع) 0
  • حضرت مسلم (ع) 0
  • امام زادگان 0
  • سایرین 0
  • پیامبران 0
  • شخصیتها 1
  • امام خمینی(ره) 0
  • امام خامنه ای(مد ظله) 1
  • شهدا و دفاع مقدس 0
  • دفاع مقدس 0
  • روایت گری 0
  • شهدای گمنام 0
  • مداحی و سرود 0
  • راهیان نور 0
  • شهدای تفحص 0
  • آزادگان 0
  • جانبازان 0
  • بستگان شهدا 0
  • وصیت نامه 0
  • قطعنامه 598 0
  • متفرقه 0
  • شهدای شاخص 0
  • شهید ابراهیم هادی 0
  • شهید آوینی 0
  • شهید بابایی 0
  • شهید باقری 0
  • شهید باکری 0
  • شهید بروجردی 0
  • شهید برونسی 0
  • شهید بصیر 0
  • شهید بقایی 0
  • شهید بهنام محمدی 0
  • شهید تندگویان 0
  • شهید تهرانی مقدم 0
  • شهید جهان آرا 0
  • شهید خرازی 0
  • شهید دقایقی 0
  • شهید دوران 0
  • شهید رجب بیگی 0
  • شهید ردانی پور 0
  • شهید زنگی آبادی 0
  • شهید زین الدین 0
  • شهید شوشتری 0
  • شهید شیرودی 0
  • شهید صیاد شیرازی 0
  • شهید عزیز اللهی 0
  • شهید علم الهدی 0
  • شهید علمدار 0
  • شهید علی هاشمی 0
  • شهید متوسلیان 0
  • شهید مجتبی هاشمی 0
  • شهید همت 0
  • شهید وزوایی 0
  • شهید پیچک 0
  • شهید چمران 0
  • شهید کاظمی 0
  • شهید کاوه 0
  • شهید کشوری 0
  • شهید کلاهدوز 0
  • سایر شهدا 0
  • آخرالزمان
  • حجاب و عفاف
  • ره یافتگان
  • فضیلت ماه های قمری
  • اجتماعی
  • سخنرانی
  • آیت الله بها الدینی 1
  • آیت الله بهجت (ره) 2
  • آیت الله تحریری 0
  • آیت الله جوادی آملی 1
  • آیت الله حسینی قزوینی 0
  • آیت الله حق شناس 0
  • آیت الله سبحانی 0
  • آیت الله سید احمد خاتمی 0
  • آیت الله شهید بهشتی 0
  • آیت الله شهید دستغیب 0
  • آیت الله شهید مطهری 0
  • آیت الله صدیقی 0
  • آیت الله صمدی آملی 0
  • آیت الله فاطمی نیا 0
  • آیت الله فلسفی 0
  • آیت الله مجتهدی 0
  • آیت الله مروجی طبسی 0
  • آیت الله مظاهری 0
  • آیت الله مکارم شیرازی 0
  • آیت الله ناصری 1
  • آیت الله وحید خراسانی 0
  • استاد آقا میری 0
  • استاد آهنگران 0
  • استاد انجوی نژاد 0
  • استاد انصاریان 0
  • استاد دارستانی 0
  • استاد دهنوی 0
  • استاد رائفی پور 0
  • استاد راشد یزدی 0
  • استاد رسایی 0
  • استاد رفیعی 0
  • استاد شجاعی 0
  • استاد شفیعی سروستانی 0
  • استاد طاهر زاده 0
  • استاد عالی 0
  • استاد غفاری 0
  • استاد فرحزاد 0
  • استاد قرائتی 0
  • استاد ماندگاری 0
  • ادعیه و زیارات
  • اذان 0
  • دعا 0
  • زیارت 0
  • مناجات 0
  • نرم افزار
  • جاوا 1
  • آندرویید 1
  • ویندوز 0
  • OSI 0
  • آمارگیر

    • :: آمار مطالب
    • کل مطالب : 112
    • کل نظرات : 12
    • :: آمار کاربران
    • افراد آنلاين : 1
    • تعداد اعضا : 50
    • :: آمار بازديد
    • بازديد امروز : 81
    • بازديد ديروز : 20
    • بازديد کننده امروز : 13
    • بازديد کننده ديروز : 7
    • گوگل امروز : 0
    • گوگل ديروز: 0
    • بازديد هفته : 101
    • بازديد ماه : 491
    • بازديد سال : 12,413
    • بازديد کلي : 59,948
    • :: اطلاعات شما
    • آي پي : 34.203.225.78
    • مرورگر :
    • سيستم عامل :

    اعلانات وب مستر

    ارتباط با امام زمان (عج)

    آیت الله بهجت

    كجا رفتند كسانی كه با صاحب الزمان ارتباط داشتند؟ ما خود را بیچاره كرده ‎ایم كه قطع ارتباط نموده ‎ایم و گویا هیچ نداریم. آیا آن ها از ما فقیرتر بودند؟ اگر بفرمائید به آن حضرت دسترسی نداریم؟ جواب شما این است كه چرا به انجام واجبات و ترك محرّمات ملتزم نیستید، و او به همین از ما راضی است زیرا پرهیزگارترین مردم كسی است كه از كارهای حرام بپرهیزد. ترك واجبات و ارتكاب محرّمات، حجاب و نقاب دیدار ما از آن حضرت است.(1)

     

    سیره عملی بزرگان در ارتباط و انس با امام زمان (عج)

    علّامه سید مهدی بحرالعلوم(ره): این بزرگوار یكی از مشتاقان و ارادتمندان حقیقی حضرت ولی عصر(ع) بوده ‎اند، كه پیوسته متوسّل به آن حضرت می شدند.

    ایشان در زمان تحصیل با میرزای قمی (ره) همدرس بودند و مرحوم میرزا می گوید: چون استعدادش زیاد نبود من غالباً درس ها را برای ایشان تقریر می كردم. بعد از اینكه من به ایران آمدم و چندسالی گذشت بار دیگر به زیارت عتبات عالیات موفّق شدم. در این زمان سید بحرالعلوم اشتهار علمی زیادی پیدا كرده بود و وقتی با ایشان ملاقات كردم، ایشان را دریای موّاجی از علم دیدم. وقتی سّر قضیه را از ایشان جویا شدم، در خلوت اینگونه برایم تعریف كردند:

    «شبی به مسجد كوفه رفته بودم، دیدم آقایم حضرت ولی عصر(ع) مشغول عبادت است ایستادم و سلام كردم. جوابم را مرحمت فرمودند و دستور دادند پیش بروم. من كمی جلو رفتم ولی ادب كردم و جلوتر نرفتم. فرمودند: جلوتر بیا، پس چند قدمی جلوتر رفتم باز هم فرمودند: جلوتر بیا. و من نزدیك شدم تا آنكه او آغوش مهر گشود و مرا در بغل گرفت و به سینه مباركش چسبانید. در آن هنگام آنچه را خداوند متعال می خواست كه به قلب و سینه من سرازیر شود، سرازیر شد.»[2]

    البته در موارد دیگری نیز عنایات حضرت (ع) شامل حال ایشان گردیده و موفق به زیارت حضرت شده ‎اند، كه ما به ذكر همین مورد اكتفاء می كنیم.[3]

     

    صدوق

    شیخ صدوق(ره):

    شیخ طوسی و دیگران روایت كرده ‎اند كه: علی بن بابویه (ره) كه پدر شیخ صدوق (ره) و از علماء بود، عریضه ای خدمت حضرت ولی عصر (عج) نوشت و در آن از حضرت خواهش كرده بود كه دعا كنند خداوند فرزندی به ایشان عطا نماید. و این عریضه را توسط حسین بن روح (ره) ـ نائب خاص حضرت ـ خدمت آن وجود مقدس فرستاد. جواب آن را حضرت اینگونه مرقوم فرمودند: «برای تو دعا كردیم و خداوند به زودی دو فرزند نیكو كرامت فرماید». خداوند دو فرزند به نامهای «محمّد و حسین» به ایشان عنایت كرد كه«محمّد» معروف به شیخ صدوق و صاحب كتابهای بسیاری از جمله «من لا یحضره الفقیه» است. و «حسین» نیز بسیاری از فضلاء و محدثین از نسل ایشان بوجود آمده ‎اند. و شیخ صدوق پیوسته افتخار می كرد كه من به دعای حضرت مهدی (عج) متولد شده ‎ام.[4]

     

    وضعیت‏حوزه‏های علمیه در زمان فقیه محقق مقدس اردبیلی(1)

    مرحوم مقدس اردبیلی(ره):

    سید میر علّام تفرشی از شاگردان ایشان می گوید: شبی در تاریكی استادم را دیدم كه به سمت حرم امیرمؤمنان (ع) آمدند در به روی ایشان باز شد، داخل رفتند و صدای مكالمه ‎ای را می شنیدم. بعد دوباره در باز شد بیرون آمدند و به سمت مسجد كوفه رفتند. من نیز ایشان را دنبال كردم.در آنجا نیز وارد محراب امیرالمومنین(ع) شدند و من صدای مكالمة مبهمی را شنیدم. در برگشت به سمت نجف ایشان متوجه من شدند. من ایشان را به امیرمؤمنان(ع) قسم دادم كه قضیه امشب چه بود. ایشان بعد از اینكه از من قول گرفت: این قضیه را تا آخر عمرشان برای كسی نگویم، فرمودند: بعضی مسائل مشكل برایم پیش آمده بود كه در حّل آنها متحیّر بودم. از این رو متوسّل به امیر مؤمنان شدم، ایشان مرا به فرزندشان حضرت مهدی (ع) كه امام زمان ماست ارجاع دادند و فرمودند: ایشان در مسجد كوفه ‎اند. به آنجا آمدم سؤال ها را جواب گرفتم و اكنون به نجف بر می گردم.[5]

     

    میرزای شیرازی

    آیة الله میرزای شیرازی (ره):

    در زمانی كه استعمار انگلیس امتیاز انحصاری كشت و فروش توتون و تنباكو را در ایران بدست گرفت و قصد نفوذ و استعمار كشور را داشت، علماء در صدد مقابله بر آمدند. آیة الله سید محمد فشاركی نزد استادشان میرزای شیرازی بزرگ آمده و طی صحبت صریحی از ایشان می خواهند، بر علیه استعمار انگلیس قیام كرده و موضع شدیدی اتّخاذ نماید. حضرت آیة الله العظمی میرزای شیرازی نظری به ایشان افكنده می فرماید: «مدّتهاست كه در فكر آن بودم ودر این مدّت، جهات مختلف این فتوی را بررسی كردم تا اینكه دیروز به نتیجة نهائی رسیدم و امروز به سرداب مقدّس رفتم تا از مولایم امام زمان (ع) اجازة حكم بگیرم و آقا نیز اجازه فرمودند و قبل از آمدن شما حكم را نوشتم». و اینگونه بود كه ایشان حكم الهی خود را به این مضمون صادر كردند.«الیوم استعمال توتون و تنباكو بأیّ نحوكان، در حكم محاربة با امام زمان ـ سلام الله علیه ـ است.»وطومار استعمار را در كشور ایران با عنایت حضرت ولی عصر (عج) در آن زمان در هم پیچیدند.[6]

     

    سید ابوالحسن اصفهانی

     

    آیة الله العظمی سید ابوالحسن اصفهانی(ره): آیة الله بهجت (حفظه الله) فرمودند: «آقا سید ابوالحسن اصفهانی(ره) برای یكی از علماء سنّی مجلس فاتحه اقامه كرد. شخصی به ایشان اعتراض می‎كند كه چرا از سهم امام (ع) اینگونه مجالس را برگذار می كنید. ایشان به شخص معترض ورقة سبزی را نشان داده بود كه بنابر نقل، به خطّ و امضای حضرت غایب ( عجل الله تعالی فرجه الشریف ) بود و ایشان هم یقین كرده بود كه ورقه از جانب حضرت است كه به مرحوم سید اجازه داده بود كه: «سهم امام را در آنچه موجب اعتلای مذهب حق است صرف نماید.»[7]

     

     

     

    آیت اللہ العظمی مرعشی نجفی

    حضرت آیة الله العظمی مرعشی نجفی (ره):

    بنابر آنچه در زندگینامة معظّم‎له ذكر شده، ایشان سه مرتبه موفق به تشرّف به خدمت حضرت شدند، كه ما در اینجا یك مورد را به طور اختصار ذكر می كنیم: «در ایّام تحصیل علوم دینی و فقه اهل بیت (ع) در نجف اشرف شوق زیاد جهت دیدار جمال مولایمان بقیة‎الله الاعظم (عج) داشتم. با خود عهد كردم كه چهل شب چهار‎شنبه پیاده به مسجد سهله بروم؛ به این نیّت كه جمال آقا صاحب الامر (علیه السلام) را زیارت و به این فوز بزرگ نائل شوم. تا 35 یا 36 شب چهارشنبه ادامه دادم، تصادفاً این شب، رفتنم از نجف به تأخیر افتاد و هوا ابری و بارانی بود. نزدیك مسجد سهله خندقی بود. هنگامی كه به آنجا رسیدم بر اثر تاریكی شب وحشت و ترس وجودِ مرا فرا گرفت... ناگهان صدای پائی از دنبال سر شنیدم كه بیشتر ترسیدم. برگشتم به عقب، سیّد عربی را با لباس اهل بادیه دیدم. نزدیك آمد و با صدای فصیح گفت: «ای سید، سلام علیكم» ترس و وحشت به كلی از وجودم رفت و تعجب آور بود كه در این تاریكی ایشان چگونه متوجّه سیادت من شد. به هر حال سخن گفته و می رفتیم. از من سؤال كرد: قصد كجا داری؟گفتم مسجد سهله. گفت: به چه جهت؟ گفتم: به قصد تشّرف زیارت ولی عصر (ع) مقداری كه رفتیم به مسجد زیدبن صوحان رسیدیم، داخل شده و نماز خواندیم و بعد از دعائی كه سیّد خواند كه كأن دیوار و سنگها با او دعا می خواندند انقلاب عجیبی در خودم احساس كردم كه از وصف آن عاجزم. بعد سیّد فرمود: تو گرسنه‎ ای و سه قرص نان و سه خیار سبز تازه در سفره داشت كه باهم خوردیم و من به این معنی منتقل نشدم كه در وسط زمستان خیار تازه از كجا آمده سپس داخل مسجد سهله شده ایشان اعمال مقامات را انجام دادند ومن هم تبعیت كردم و نماز مغرب و عشاء را هم به ایشان اقتدا نمودم... بعد به ایشان گفتم: چای و قهوه و یا دخانیات میل دارید؟ فرمودند: اینها از فضول زندگی است و ما از این فضولات دوریم»... بعد صحبتهائی بین آن بزرگوار و آقای مرعشی رّد و بدل می شود و آقا سفارشاتی به ایشان می كنند از جمله تأكید بر خواندن زیارت عاشوراء و قرائت قرآن. سپس آقای مرعشی به جهت حاجتی از مسجد بیرون رفته و به ذهنشان خطور میكند كه این بزرگوار كیستند؟ برمی گردد و دیگر آقارا نمی بیند و یقین می كند كه حجةبن ‎الحسن المهدی (ع) بوده ‎اند.»[8]

    یكی دیگر از تشرفات ایشان در سامرّاء[9] در سرداب مقدّس بعد از اینكه چند شب در آنجا بیتوته كرده و به حضرت متوسل می شوند، رخ می دهد و تشرف دیگر در مسیر رفتن به امامزاده سید محمد (ع) حاصل می گردد.[10]

     

    آیت الله سید علی قاضی طباطبایی

    حضرت آیة الله قاضی(ره):

    آقا سیّد هاشم حدّاد فرموده اند: «حضرت آقا ]آیة الله قاضی[ خیلی در گفتارشان و در قیام و قعودشان و به طور كلی در مواقع تغییر از حالتی به حالت دیگر خصوص كلمة «یا صاحب الزمان» را بر زبان جاری می‎كردند. یك روز یك نفر از ایشان پرسید: آیا شما خدمت حضرت ولیّ عصر ارواحنافداه مشرّف شده ‎اید؟

    فرمودند: كور است هر چشمی كه صبح از خواب بیدار شود ودر اوّلین نظر نگاهش به امام زمان (عج)نیفتد.»[11]

    ادأب و عادت ایشان در تربیت شاگردان بر این بوده كه در ابتدا احادیث مربوط به غیبت و ظهور ولی عصر (عج) را برای آنها تدریس می ‎فرمودند.[12]

    مرحوم علامه طباطبائی نقل كرده ‎اند كه: «مرحوم قاضی می‎فرمود، در روایت است وقتی حضرت قائم ظهور می‎كند و یاران ایشان گِرد او جمع می شوند حضرت به آنها مطلبی می گوید كه همه گرد عالم متفرّق می شوند و چون دارای طّی ‎الارض هستند همه جا را تفحص كرده، درمی یابند كه غیر از ایشان كسی دارای ولایت مطلقة الهیه نیست، به مكه بر می گردند و با ایشان بیعت میكنند. آنگاه ایشان فرمودند: آن كلمه ای راكه حضرت به یاران خویش می گوید و متفرق می شوند من می‎دانم كه چیست.» و این سخن بلندی است كه مرحوم قاضی (ره) فرمودند.[13]

     

    توسّل به حضرت مهدی (عج)جهت شهریة طلاب: بارها پیش آمده، كه وجوهات به جهت شهریة طلاب به دست مراجع نرسیده وآن بزرگواران و یا نمایندة آنها با توسّل به محضر ولی عصر (ع) به طور معجزه آسا، پول مورد نیاز را دریافت كرده ‎اند. از جمله اینكه موقعی چند ماه شهریة طلاب نمی‎رسد و پولی در اختیار حاج شیخ عبدالكریم حائری (ره) نبوده و متوسّل به ولی عصر (عج) می شوند بعد از ظهری، آقای گلپایگانی در خواب می شنوند كه منادی ندا می كند: به آشیخ عبدالكریم ‎بگویند كه از گریه ‎های امام زمان (ع) وجوه متوجه قم شد. بعد كه به حاج شیخ میگویند، ایشان می فرماید: یك نفر آمده و تقبّل كرده هرماه شهریة طلاب را بدهد.[14] در قضیة دیگر حضرت آیة الله گلپایگانی فرموده بودند: در زمان حاج شیخ عبدالكریم ، طلبه‎ ها از مقسّم شهریة ایشان آشیخ محمّد تقی بافقی درخواست عبای زمستانی می كنند. او با حاج شیخ در میان می گذارد، حاج شیخ می فرماید: از كجا بیاورم. بالاخره آقای بافقی می گوید من به جمكران می روم و از امام زمان می‎گیرم. شب جمعه‎ ای به جمكران رفته متوسّل به حضرت می‎شوند و فردا خدمت حاج شیخ آمده می‎گوید: آقا وعده دادند چهارصد عبا به تعداد طلاب مرحمت نمایند. و روز شنبه یكی از تجاّر چهار‎صد عبا می‎آورد و بین طلاب تقسیم می‎گردد.[15]

     

    حضرت آیت الله سید رضا بهاءالدینی

    حضرت آیة الله العظمی بهاءالدینی (ره):

    حجةالاسلام حیدری كاشانی در كتاب سیری در آفاق اینگونه نقل كرده ‎اند: «آنچه خود از دو لب مبارك حضرت آیة الله بهاءالدینی(ره) شنیدم، این بود كه فرمودند: ‌مدّت شصت سال بود كه ما آرزوی زیارت حضرت را داشتیم یك روز در حال نقاهت و كسالت در این اطاق خوابیده بودم یك مرتبه آقا از در اطاق دیگر وارد شد.سلام محكمی به من كرد آن‎چنان سلامی كه در مدت شصت سال كسی چنین سلامی به ما نكرده بود . و آن قدر گیج شدیم كه نفهمیدیم جواب سلام را دادیم یا نه. آقا تبسّمی كرد و احوالپرسی و از آن در خارج شد.»[16]

    یكی دیگر از شاگردان ایشان می گوید: «‌مدّتی بود آقا در قنوت نماز‎ها تغییر رویه داده و به جای دعاهای مرسوم، دعای فرج حضرت ولی عصر (عج) «اللّهم كن لولیّك الحجة بن الحسن(ع)...» را می خواندند . وقتی در فرصت مناسبی علت را از ایشان جویا شدیم، فرمودند: «‌حضرت پیغام دادند در قنوت به‎ من دعا كنید.» [17]

    این بود چند نمونه از ارتباط سربازان حضرت ولی عصر (عج) با مولای خویش و توجه و عنایت آن وجود مقدّس به عاشقان حقیقی خود، به امید اینكه ما نیز مورد عنایات و توجهات خاص آن حضرت قرار بگیریم ان شاء الله.

     

    نویسنده: مهدی رحیمی با تلخیص

    تنظیم: گروه دین و اندیشه تبیان


    پی نوشت ها:

    [1] در محضر آیت الله العظمی بهجت (حفظه الله) ـ ص361 ، محمد حسین رخشاد؛ مؤسسه فرهنگی سماء

    [2] . نجم الثاقب ـ ص473 (باتلخیص)، میرزا حسین نوری (ره)، انتشارات آستان مقدس صاحب الزمان (عج)

    [3] . همان/ صفحات 474 /478

    [4] . عنایات حضرت مهدی (ع) به علماء و طلاب ، ص263 ، محمد رضا باقی اصفهانی

    [5] . نجم الثاقب (همان) ص454

    [6] . عنایت حضرت مهدی (ع) به علماء و طلاب ـ ص48

    [7] . در محضر آیة الله العظمی بهجت(حفظه الله) ـ ص281

    [8] . شیفتگان حضرت مهدی (عج) ـ ج 1 ـ ص 130، احمد قاضی زاهدی گلپایگانی، نشر حاذق /قم /ششم /آذر 1376

    [9] . همان / ص139

    [10] همان /ص135

    [11] . اسوة عارفان: (گفته ها و ناگفته ها دربارة مرحوم قاضی(ره)) ص109 ـ صادق حسن زاده، محمودطیار مراغی

    [12] . همان ص172

    [13] . مهر تابان ـ ص226 ـ علامه سید حسین حسینی طهرانی – انتشارات باقرالعلوم / اول / دورة علوم و معارف اسلام (بی تا)

    [14] . شیفتگان حضرت مهدی (عج) ج1 ـ ص125

    [15] . همان ص223

    [16] . سیری در آفاق ـ(زندگینامة حضرت آیة الله العظمی بهاالدینی (ره)) ـ ص375ـ حسین حیدری كاشانی

    [17] . حاج آقا رضا بهاء الدینی، آیت بصیرت / ص107 ، سید حسن شفیعی، چاپ قدس، اول / 1375

     

    آخرین ارسالی های انجمن

    ملاقات با امام زمان

    جلد سیزدهم

    سيد حسن ابطحى

     

    ملاقات با امام زمان

    سيد حسن ابطحى

    - ۱۳ -


    او مى سوخت واشک مى ريخت وبه حال ضعف مى افتاد ومرا سخت منقلب مى کرد.

    انقلاب من هم طبعا جمعيّت را منقلب مى کرد.

    ضمنا جمعيّت هم از اين تعداد که در اينجا هست اگر بيشتر نبود کمتر هم نبود.

    يعنى تمام فضاى مسجد گوهرشاد وچهار ايوانش پر از جمعيّت بود لا اقل پنج هزار نفر در آن مجلس نشسته بودند گاهى مى ديدم دو هزار ناله بلند است.

    از اين گوشه مسجد يا صاحب الزّمان، از آن گوشه مسجد يا صاحب الزّمان گفته مى شد ومجلس حال عجيبى داشت.

    بالاخره ماه مبارک رمضان گذشت، منبرهاى من هم تمام شد.

    امّا من تصميم گرفتم که آن جوان را پيدا کنم.

    زيرا همان طورى که شما مشترى خوبتان را دوست مى داريد ما منبريها هم مستمع با حالمان را دوست مى داريم.

    خلاصه من به او دل بسته بودم.

    آرى من شيفته وفريفته وعاشق دلسوخته آن کسى هستم که عقب امام زمان (عليه السّلام) برود.

    من عاشقِ عاشق امام زمانم، عاشق محبّ امام زمانم، بالاخره از اين طرف وآن طرف واز اطرافيانم سؤال کردم که:

    آن جوان کِه بود وچه شد وآدرسش؟ کجا است؟ معلوم شد که او نيم باب دکّان عطّارى در فلان محلّه مشهد دارد، من حرکت کردم ورفتم به در همان مغازه به سراغ اين جوان.

    ديدم دکان بسته است، از همسايه ها پرسيدم يک جوانى با اين خصوصيّت در اينجا است؟ آنها جواب مثبت دادند واسمش را به من گفتند.

    گفتم:

    او کجا است؟ آنها به من گفتند:

    او بعد از ماه رمضان دو سه روز مغازه را باز کرد ولى حالش يک طور ديگرى شده بود ويک هفته است مغازه را تعطيل کرده وما نمى دانيم او کجا است!! (جوانها خوب دقّت کنيد اين سرگذشتى است که من بلاواسطه براى شماها نقل مى کنم).

    بالاخره بعد از حدود سى روز در خيابان تهران، در مشهد که منزل من هم همانجا بود، وقتى از منزل بيرون آمدم اين جوان به من رسيد. امّا چه جور؟ لاغر شده، رنگش زرد وزار شده، گونه هايش فرو رفته، فقط پوست واستخوانى از او باقى مانده است!! وقتى به من رسيد اشکش جارى شد ونام مرا مى برد ومى گفت:

    خدا پدرت را بيامرزد خدا به تو طول عمر بدهد، هى گريه مى کند وصورت وشانه هاى مرا مى بوسد. دست مرا گرفته وبا فشار مى خواست ببوسد!! به او گفتم:

    چى شده بابا جان چيه؟ او با گريه وناله مى گفت:

    خدا پدرت را بيامرزد، خدا تو را طول عمر بدهد، وهى دعاء مى کرد وگريه مى کرد ومى گفت:

    راه را به من نشان دادى، مرا به راه انداختى، الحمدللّه والمنّه به منزل رسيدم، به مقصود رسيدم، خدا باباتُ بيامرزه!! آن وقت بنا کرد به گفتن.

    قصّه اش را نقل کرد.

    وحالا گريه مى کند ومثل ابر بهار اشک مى ريزد.

    (شما توى دنده محبّت حتّى محبتّهاى مجازى هم نيافته ايد. اگر در محبّتها وعشقهاى مجازى مختصر سيرى کرده بوديد مى فهميديد من چه مى گويم، در او يک حالى پيدا شده بود که وقتى اسم محبوب را مى برد بدنش مى لرزيد.) بالاخره گفت:

    شما در آن شبهاى ماه رمضان دل ما را آتش زديد دلم از جا کنده شد.

    عشق به امام زمان (عليه السّلام) پيدا کردم.

    همانطور بود که شما مى گفتيد.

    دل در گذشته به کلّى متوجّه آن حضرت نبود.

    اين هم که درست نيست.

    کم کم دل من تکان خورد ورفته رفته علاقه پيدا کردم که او را ببينم.

    ولى در فراقش التهاب واشتعال قلبى در سينه ام پيدا شد، بطورى که شبهاى آخر، وقتى يا صاحب الزّمان مى گفتم بدنم مى لرزيد! دلم نمى خواست بخوابم! دلم نمى خواست چيزى بخورم، فقط دلم مى خواست بگويم يا صاحب الزّمان وبروم به دنبالش تا او را پيدا کنم.

    وقتى ماه رمضان تمام شد رفتم تا مغازه را باز کنم ديدم دل به کسب وکار ندارم! دلم فقط به يک نقطه متوجّه است واز غير او منصرف است! دلم مى خواهد دلدار را ببينم! با کسب وکار، کارى ندارم! دلم مى خواهد محبوبم را ببينم به زندگى علاقه اى ندارم، به خوراک وپوشاک علاقه ندارم! ديگر دلم نمى خواهد با مشترى حرف بزنم! ديگر دلم نمى خواهد در مغازه بنشينم! دلم مى خواهد اين طرف وآن طرف بروم تا به محبوب ماه پيکر برسم! از دکان دست برداشتم وآن را بستم ورفتم به دامن کوه، کوهسنگى.

    (اين کوهى است که در مقابل قبله مشهد واقع شده وآن وقت نيم فرسخ با مشهد فاصله داشت ولى حالا جزء شهر مشهد شده است).

    آن زمانها بيابان بود، من رفتم در آن بيابان، روزها در آفتاب وشبها در مهتاب هى داد مى زدم:

    محبوبم کجائى؟ عزيز دلم کجائى؟ آقاى مهربانم کجائى؟ ليت شعرى اين استقرّت بک النوى (به همين مضامين) عزيز على ان ارى الخلق ولاترى.

    آن بلبل مستيم که دور از گل رويت
    اين گلشن نيلوفرى آمد قفس ما...

    (آقاجان، عزيز دل) هى ناله کردم.

    (اينجا اشک مى ريخت وگاهى هم دستهايش را مى گذاشت روى شانه من سرش را مى گذاشت روى دوش من).

    مى گفت:

    آنجا گريه کردم، سوختم، آنجا زار زدم، خدا پدرت را بيامرزد، عاقبت روى آتش دلم آب وصال ريختند، عاقبت محبوبم را ديدم، عاقبت سر به پايش نهادم، (آن وقت شروع کرد به گفتن چيزهائى که من نمى توانم بگويم، نبايد هم بگويم).

    وقتى گريه هايش را تمام کرد ديدم صورت مرا بوسيد وگفت:

    خداحافظ...

    من يک هفته ديگر بيشتر زنده نيستم! گفتم:

    چرا؟ گفت:

    به مطلبم رسيدم! به مقصودم رسيدم! صورتم به پاى يار ودلدارم نهاده شد! ترسيدم که بيشتر در دنيا بمانم اين قلب روشن من باز تاريک شود.

    اين روح پاک، دوباره آلوده شود! لذا درخواست مرگ کردم، آقا پذيرفتند! خداحافظت، ما رفتيم تو را به خدا سپرديم مرا دعاء کرد وآن جوان پس از شش يا هفت روز ديگر از دنيا رفت.

    حالا جوانها، شما نااميد نباشيد، او با شما فرقى نداشت، او با امام زمان (عليه السّلام) قوم وخويشى نداشت که شماها بيگانه باشيد.

    دل پاک مى خواهند، دل بدهيد ببينيد به شما توجّه مى کنند يا نه.

    بنماى رخ، که خلقى، واله شوند وحيران مولاجان، آقاجان، بگشاى لب، که فرياد، از مرد وزن برآيد...

    (قربان لبهايت بروم).

    بيا سخن بگو با جوانهاى ما، که گوش مى دهند به کلامت، يابن العسکرى. از زبان هر که عاشق است مى گويم:

    از حسرت دهانت، جانها به لب رسيده
    بگشاى تربت ما، بعد از وفات وبنگر
      کى درد دردمندان، از آن دهن برآيد
    کز آتش فراقت، دود از کفن برآيد

    خدايا! به محبّت ذاتيت به خاتم الانبياء عشق ومحبّت وشوق امام زمان (عليه السّلام) را در دل تمام اين جمعيّت امشب قرار بده.

    الهنا! به حبيبت خاتم الانبياء دل اين جمعيّت از مرد وزن، عالم وعامى، بچّه وبزرگ از محبّت وعشق به امام زمان (عليه السّلام) مملوّ وسرشار فرما.

    (پايان آنچه از آن منبر نقل شده).

    ملاقات با امام زمان (62)

    يکى از موانع تشرّف به محضر مبارک حضرت بقيّة اللّه روحى فداه اين است که اکثرا استعداد حضور محضر آن حضرت را ندارند ولذا اين دسته از افراد يا توفيق ملاقات با آن حضرت را پيدا نمى کنند ويا اگر آن وجود مقدّس را ببينند در آن موقع نمى شناسند ويا در آنها تصرّف ولايتى مى شود که نتوانند با آن حضرت حرف بزنند وعرض ارادت کنند.

    بنابراين اگر کسى بخواهد در ملاقات با آن حضرت کاملا موفّق باشد واز آن وجود مقدّس استفاده حضورى بنمايد بايد خود را کاملا مستعد کند، يعنى قبل از توفيق به ملاقات با آن حضرت ارتباط روحى با آقا برقرار نمايد وآن حضرت را کاملا بشناسد که مختصرى از چگونگى اين نحوه از ارتباط را در کتاب مصلح غيبى شرح داده ايم.

    صاحب کتاب معجزات وکرامات در صفحه 68 نقل مى کند که:

    جمعى از افراد متديّن ومورد وثوق از اهل علم نقل کرده اند که مردى در کاظمين به نام آقاى امين سلمانى بود که تا حدودى جرّاحيهاى سطحى را انجام مى داد ومورد اطمينان افراد متديّن بود.

    او نقل کرد که روزى زائرى نزد من آمد وگفت:

    در دست وپا وزبانم قرحه هائى بيرون آمده که فوق العاده مرا اذيّت مى کند اگر مى توانى آنها را عمل کن وجرّاحى نما.

    من وقتى او را معاينه کردم ديدم معالجه او از دست من بر نمى آيد واز طرف ديگر دلم به حال او سوخته لذا مغازه را تعطيل کردم واو را به بغداد نزد طبيب متخصّصى که مسيحى بود بردم، او هم بعد از معاينه ودقّت کامل گفت:

    اين مرض مهلک وخطرناک است وعلاج آن فقط با عمل جرّاحى انجام مى شود واحتمال هم دارد که در زير عمل از دنيا برود واگر خوب شود او هم گنگ وهم لنگ خواهد شد.

    بيمار هر چه تضرّع وزارى کرد که راه علاج آسانترى به او ارائه دهد طبيب گفت:

    چاره اى جز رفتن به بيمارستان وعمل جرّاحى نيست.

    بالاخره من ومريض ماءيوس شديم وبه چند طبيب ديگر هم مراجعه کرديم، همه همان جواب را دادند وراه علاج ما را منحصر به عمل جرّاحى با احتمال تمام خطرات دانستند.

    من ومريض به کاظمين برگشتيم امّا اين دفعه مريض ناراحتيش بيشتر از قبل بود زيرا علاوه بر دردى که داشت ماءيوس از معالجه هم شده بود.

    او به حال اضطراب عجيبى افتاده بود ولحظه به لحظه بر اضطرابش افزوده مى شد.

    من قدرى به او دلدارى دادم واز او خداحافظى کردم وبه مغازه ام رفتم امّا من تمام شب را در غصّه وناراحتى بسر بردم، صبح که به مغازه رفتم وهنوز تازه در دکان را باز کرده بودم ديدم آن بيمار با نهايت خوشحالى وبشّاشيّت نزد من آمد ومرتّب شکر وحمد الهى را مى نمايد وصلوات مى فرستد.

    گفتم:

    چه شده؟ گفت:

    ببينيد هيچ اثرى از آن قرحه ها وغدّه ها در من نمى باشد.

    گفتم:

    تو همان مريض ديروزى هستى! گفت:

    بله من همان مريض ديروزى هستم، ديشب وقتى از تو جدا شدم با خود گفتم حالا که چاره اى جز مردن ندارم حمّام مى روم ويک زيارت با طهارت واقعى مى کنم.

    لذا حمام رفتم غسل زيارت کردم به حرم مطهّر حضرت موسى بن جعفر (عليه السّلام) مشرّف شدم، ناگاه مرد عربى (که يقينا حضرت بقيّة اللّه روحى فداه بود) نزد من آمد وکنار من نشست ودست مبارکش را از سر تا پاى من ماليده، هر کجا دستش مى رسيد فورا درد آن محل ساکت مى شد.

    تا آنکه آن مرض از سر وصورت وزبان ودست وپا وتمام بدن من بيرون رفت.

    وقتى اين معجزه را ديدم دامنش را گرفتم وبا تضرّع وناله گفتم:

    تو که هستى که مرا شفا دادى؟ مردم صداى مرا در حرم شنيدند ودور من جمع شدند وپرسيدند:

    چه شده که اين گونه تضرّع وزارى مى کنى؟ حضرت بقيّة اللّه روحى فداه براى آنکه مردم متوجّه حقيقت مطلب نشوند فرمودند او را امام (عليه السّلام) شفا داده ولى او دامن مرا گرفته وگريه وزارى مى کند.

    بالاخره در اين بين آن حضرت دامن خود را از دست من درآوردند وناپديد شدند، آقاى امين سلمانى مى گويند:

    وقتى من او را ديدم واين حکايت را شنيدم او را برداشتم وبه بغداد نزد اطبّائى که او را ديده بودند بردم وبه آنها گفتم نزد شما آمده ام تا معجزه عجيبى را به شما نشان دهم تا ببينيد چگونه غدّه ها وقرحه ها از وجود او رفته وشفا يافته است وحال آنکه بيشتر از يک شبانه روز نيست که او از شما جدا شده است. آنها همه تعجّب کردند واعتقاد به وجود مقدّس حضرت بقيّة اللّه روحى فداه پيدا کردند.

    ملاقات با امام زمان (63)

    اگر کسى مدّعى شود که من ارتباط با حضرت بقيّة اللّه روحى فداه به طور دائم دارم وهر وقت بخواهم مى توانم با آن حضرت حرف بزنم وجواب براى مردم بگيرم، دروغگو است وادّعاء بابيّت کرده است.

    زيرا در توقيع مقدّس حضرت بقيّة اللّه روحى فداه به آخرين نايب خاصّشان جناب على بن محمّد سمرى آمده است که فرموده اند:

    الا فمن ادّعى المشاهدة قبل خروج السّفيانى والصّيحة فهو کذّاب مفتر ولا حول ولا قوّة الاّ باللّه العلى العظيم.

    يعنى:

    کسى که ادّعاء مشاهده يعنى (رابطه دائمى مثل نوّاب خاصّه) با حضرت بقيّة اللّه روحى فداه را قبل از خروج سفيانى وصيحه آسمانى بکند دروغگو وافتراء زننده است وحول وقوه اى نيست مگر از خداى تعالى.

    بنابراين هيچکس نمى تواند (چه در غيبت کبرى ويا ظهور صغرى) ادّعاء اين نحوه رابطه را با آن حضرت بکند وخود را اين گونه با او مرتبط معرّفى نمايد، ولى ممکن است حضرت ولى عصر (عليه السّلام) به کسى پيغامى بدهند که به ديگرى بگويد، باز نه به عنوان مرتّب ودائمى که مردم به او مراجعه کنند واو بگويد بسيار خوب چند روز ديگر مراجعه کنيد وجوابتان را بگيريد.

    زيرا باز اين همان نيابت خاصّه مى شود که نفى شده است.

    اين مقدّمه را در اينجا من براى آن نوشتم که جمعى ناخودآگاه اين ادّعاء را مى کنند، حالا معلوم نيست آيا دروغ مى گويند يا (با حمل بر صحّت) در عالم خيال اين ارتباط را برقرار مى کنند ومنظورشان ارتباط روحى است به هر حال هر چه باشد اين ادّعاء تا زمان ظهور آن حضرت باطل وبايد تکذيب شود.

    زيرا حضرت ولى عصر (عليه السّلام) اين نحوه ارتباط را تا صيحه آسمانى وخروج سفيانى محدودش کرده وآنها هم مقارن با ظهور آن حضرت است.

    ولذا هر کجا که ما مى گوئيم بايد افراد مسلمانى با امام زمان (عليه السّلام) ارتباط داشته باشند اوّلا منظور ارتباط روحى است وثانيا اگر کسى جدّا بمانند اوتاد وابدال وسيصد وسيزده نفر اصحاب خاص وديگران ارتباط دائمى با آن حضرت داشته باشد به کسى نمى گويد وخود آن حضرت در اوّلين دفعه برقرارى اين ارتباط او را از اعلان اين نحوه ارتباط در بين مردم نهى مى فرمايند.

    مرحوم آية اللّه آقاى حاج سيّد حسين حائرى که در مشهد ساکن بودند وبه قول مرحوم آية اللّه حاج شيخ على اکبر نهاوندى در کتاب عبقرى الحسان او افتخار علماء عاملين بوده است نقل مى کرده که:

    من در سال 1345 هجرى قمرى در کرمانشاه (باختران) ساکن بودم ومنزلى داشتم که اکثر زوّار سيّد الشّهداء (عليه السّلام) در وقت رفتن وبرگشتن به کربلا وارد آن مى شدند وهر چند روز که مى خواستند در آنجا مى ماندند.

    منجمله در اوائل محرّمى سيّد غريبى که او را قبلا نمى شناختم در منزل ما وارد شد وچند روزى در آنجا ماند وما هم طبق معمول پذيرائى مى کرديم.

    در اين بين يکى از اهالى شهر نجف که به ايران آمده بود به ديدن من آمد وقتى چشمش به آن سيّد افتاد به من با اشاره گفت:

    که اين سيّد را مى شناسى؟ گفتم:

    نه چون سابقه اى با ايشان ندارم.

    گفت:

    او يکى از کسانى است که سالها به تزکيه نفس ورياضت مشغول بوده وبه ظاهر در کوچه مسجد هندى دکان عطارى داشته وغالبا در دکان نبوده وهر چند وقت يکبار مفقود مى شود ووقتى کسانش از او تجسّس مى کنند مى بينند که او در مسجد کوفه در يکى از اطاقها مشغول رياضت است.

    (بعدها معلوم شد که اسم اين شخص سيّد محمّد واهل رشت است).

    من وقتى از حال او اطّلاع پيدا کردم به او بيشتر محبّت نمودم وگفتم:

    بعضى شما را از اولياء خدا مى دانند.

    اوّل آن را انکار کرد ولى پس از اصرار به من گفت:

    بله من دوازده سال در مسجد کوفه وغيره مشغول رياضت بودم واين طور به من گفته بودند که شرايط تکميل رياضت دوازده سال است ودر کمتر از آن کسى به مقام کمالى نمى رسد.

    من از او خواستم که چيزى به من بگويد.

    گفت:

    احضار جنّ مى دانم ولى چون آنها گاهى راست مى گويند وگاهى دروغ مى گويند به آنها اعتمادى نيست.

    ونيز احضار ملائکه هم صلاح نيست چون آنها مشغول عبادتند واز عبادتشان باز مى مانند.

    ولى براى شما روح علماء بزرگ را احضار مى کنم که از آنها هر چه سؤال کنيم جواب مى دهند.

    ضمنا من در چند سال اخير که دولت به جوانها وزنها به اصطلاح آزادى داده بود وبى بندوبارى وبى دينى، زياد گرديده بود (يعنى در دوران رضاشاه) وتوهين به مجالس سينه زنى وروضه خوانى مى گرديد، مقيّد بودم که به خاطر تقويت اساس روضه خوانى مجلس مفصّل عزادارى در منزل اقامه نمايم وآن مجلس از اوّل طلوع فجر تا يک ساعت بعد از ظهر ادامه داشت.

    در آن مجلس شصت نفر روضه خوان مى آمدند که سى نفر آنها منبر مى رفتند وبقيّه به نوبت روزهاى ديگر منبر مى رفتند وبه تمام آنها پول داده مى شد.

    پنج نفر مدّاح هم تعزيه مى خواندند وساعتى هم سينه زنى مى شد.

    طبيعى است که يک چنين مجلسى بسيار پر زحمت وپر خرج ولى من نمى توانستم که آيا اين مجلس در عين حال مورد قبول حضرت بقيّة اللّه روحى فداه هست يا نه.

    لذا از آقاى سيّد محمّد ميهمانمان خواستم که او از ارواح علماء سؤال کند که آيا اين مجلس مورد قبول اهل بيت عصمت وطهارت (عليهم السّلام) هست يا نه؟ او گفت:

    بسيار خوب، من امشب از چهار نفر از علمائى که از دنيا رفته اند سؤال مى کنم تا ببينم که آيا اين مجلس مورد قبول آنها هست يا خير وآن چهار نفر عالم عبارتند از:

    مرحوم آية اللّه ميرزا حبيب اللّه رشتى ومرحوم ميرزاى شيرازى ومرحوم سيّد اسماعيل صدر ومرحوم سيّد على داماد (يعنى آقاى حاج شيخ حسن ممقانى).

    صبح که نزد او رفتم او گفت:

    ديشب روح اين چهار نفر را احضار کردم واز آنها پرسيدم که آيا اين مجلس مورد قبول اهل بيت عصمت وطهارت (عليهم السّلام) هست يا خير؟ آنها به اتّفاق آراء گفتند:

    بله اين مجلس مورد توجّه ومقبول اهل بيت عصمت (عليهم السّلام) مى باشد ودر روز نهم محرّم (تاسوعا) ويا دهم محرّم (عاشورا) حضرت بقيّة اللّه روحى فداه هم به اين مجلس تشريف مى آورند.

    من خيلى خوشحال شدم وبه او گفتم:

    چرا روزش را تعيين نفرموده اند.

    گفت:

    مانعى ندارد باز امشب از همانها سؤال مى کنم وروز وساعتش را هم تقاضا مى نمايم تا تعيين کنند.

    ضمنا وضع من در آن مجلس خلاف مجالسى که اکثرا علماء تشکيل مى دهند بود، که يک قسمت جائى که خود مى نشستم با علماء باشد وبقيه مردم در قسمتهاى ديگر بنشينند.

    بلکه من دم در منزل غالبا ايستاده بودم وبراى همه احترام قائل بودم لذا اين مجلس مورد توجّه عموم اهل شهر بود وجمعيّت زيادى در آن مجلس؟ حاضر مى شدند وبلکه راه عبور ومرور بسته مى شد وجمعى در کوچه هاى اطراف منتظر مى شدند تا جمعيّتى که در داخل منزل هستند بيرون بروند وبعد اينها در جاى آنها بنشينند.

    بالاخره فرداى آن روز آقا سيّد محمّد گفت:

    که ديشب از همان علماء مطلب شما را سؤال کردم آنها جواب دادند که حضرت ولى عصر (عليه السّلام) روز نهم (تاسوعا) در فلان ساعت وفلان دقيقه وقتى که شما کنار چاه که نزديک در منزل است نشسته ايد به مجلس تشريف مى آوردند در آن وقت يک مرتبه حال شما تغيير مى کند وتمام بدنتان تکان مى خورد.

    در آن وقت نگاه کنيد در اين نقطه معيّن (اشاره به قسمتى از منزل کرد) مى بينيد که عدّه اى حدود دوازده نفر به هيئت خاص ولباس مخصوص؟ نشسته اند.

    يکى از آنها حضرت بقيّة اللّه روحى له الفداء است.

    يک ساعت آنجا هستند وبعد با مردم بيرون مى روند وشما با همه توجّهى که خواهيد کرد متوجّه رفتن آنها نمى شويد.

    شما مقيّد باشيد که در آن وقت با وضو باشيد وشما مى رويد که خدمتى بکنيد مثل چاى دادن واستکان برداشتن آنها براى شما قيام نمى کنند ومى گويند اينجا خانه خودمان هست شما برويد دم در خانه واز مردم پذيرائى بکنيد.

    در مدّت يک ساعتى که حضرت ولى عصر (عليه السّلام) وهمراهانشان در مجلس تشريف دارند دو نفر روضه خوان منبر مى روند وآنها با آنکه مصيبت نمى خوانند مجلس بسيار با حال وپرشور مى شود.

    ضجّه مردم به گريه وناله بلند مى شود که با روزهاى ديگر خيلى فرق دارد.

    وآقاى اشرف الواعظين که هر روز منبرش يک ساعت طول مى کشد ومجلس دو بعد از ظهر ختم مى گردد، آن روز در اين ساعت برخلاف عادت مى آيد ومنبر مى رود واز حضرت بقيّة اللّه روحى فداه حرف مى زند.

    به هر حال آقاى سيّد محمّد اين مطالب را روز پنجم محرّم بود که براى من گفت ومن تا روز تاسوعا ساعت شمارى مى کردم.

    روز تاسوعا اتّفاقا جمعيّت عجيبى به مجلس آمده بود من در اثر کثرت جمعيّت در آن ساعت معيّن کنار چاه نشسته بودم که ناگاه بدنم به لرزه افتاد تکان عجيبى خوردم فورا به همان نقطه معيّن نگاه کردم ديد دوازده نفر حلقه وار دور يکديگر نشسته اند.

    لباسشان متعارف بود همه کلاه نمدى کرمانشاهى بسر داشتند، همه آنها سبزه وقوى هيکل بودند، همه آنها در حدود سنّ چهل سالگى بودند، موهاى ابرو وريش وموى سرشان سياه بود، من فورا جمعيّت را شکافتم وبه خدمتشان رسيدم وبا فرياد صدا زدم براى آقايان چائى بياوريد.

    آنها به روى من تبسّم کردند ولى احترامى که در آن مجلس حتّى حکومت وامراء وهمه مردم از من مى کردند آنها نسبت به من ننمودند وبه من گفتند:

    اينجا خانه خودمان است براى ما همه چيز آورده اند شما برويد دم در خانه واز مردم پذيرائى کنيد.

    من بدون اختيار برگشتم دم در خانه ونمى دانستم که آنها از کجا وارد شده اند ولى احتمال دادم که از در اطاق بين بيرونى واندرونى آمده باشند.

    به هر حال در آن ساعت دو نفر از وعّاظ به منبر رفتند وبا آنکه رسم است روز تاسوعا بايد از حالات حضرت ابو الفضل (عليه السّلام) بخوانند، ناخودآگاه آنها خطاب به حضرت ولى عصر ارواحنا فداه مطالبى مى گفتند که مردم در فراق آن حضرت گريه مى کردند.

    آنها به آن حضرت تسليت مى گفتند واز آن حضرت در فشارهاى دنيا استمداد مى کردند.

    مجلس هم شور عجيبى داشت از نظر گريه وزارى هنگامه اى بود.

    آقاى اشرف الواعظين که بايد بعد از ظهر بيايد ومجلس را ختم کند، طبق گفته آقاى سيّد محمّد در همان اوّل صبح آمد وبرخلاف عادت که بايد به اطاق روضه خوانها برود، کنار من دم در خانه نشست وگفت:

    من امروز تعطيل کرده ام که رفع خستگى کنم. زيرا فردا که عاشورا است مجالس؟ زيادى دارم وبايد خود را براى فردا مهيّا کنم.

    ولى اين مجلس را نتوانستم تعطيل کنم وبعد در همان ساعت منبر رفت ووقتى روى منبر نشست سکوت ممتدّى کرد مثل کسى که نمى داند چه بايد بگويد.

    سپس با صداى بلند بدون مقدّمه معمولى که اهل منبر به آن مقيّدند گفت:

    اى گمشده بيابانها روى سخن ما با تو است.

    مردم به قدرى از اين کلمه بى تابانه به سر وصورت مى زدند واشک مى ريختند که اکثر آنها بى حال شدند من مرتّب چشمم به آن دوازده نفر بود ولى ناگهان ديدم آنها نيستند واز مجلس خارج شده اند.

    در اينجا آية اللّه آقاى حاج سيّد حسين حائرى کراماتى از آقاى سيّد محمّد رشتى نقل کرده اند که:

    ما به خاطر اختصار واينکه آنها از موضوع بحث کتاب ما خارج است از نقلش خوددارى مى کنيم.

    ضمنا از اين قضيّه استفاده مى شود که در مجالسى که منبرى ويا اهل مجلس بى اختيار متوجّه حضرت بقيّة اللّه روحى فداه مى شوند احتمال قوى دارد که آن حضرت در آن مجلس تشريف داشته باشند.

    ملاقات با امام زمان (64)

    مراجع تقليدى که از ناحيه مقدّسه حضرت بقيّة اللّه روحى فداه تاءييد شده اند قطعا با آن حضرت ارتباط خاصّى دارند ولى نبايد آن ارتباط را به کسى بگويند، زيرا اگر گفتند طبعا ادّعاء نيابت خاصّه وبابيّت را کرده اند که در غيبت کبرى اين ادّعاء باطل است.

    استاد بزرگوار ما مرحوم آية اللّه العظمى آقاى بروجردى يکى از همان مراجعى بود که قطعا با حضرت بقيّة اللّه روحى فداه ارتباط داشت، در اينجا آن قدر قضايا وکرامات مختلفى نقل شده ودر بين طلاّب قم در زمان خود آن مرحوم شايع بوده که نقلش کتاب را طولانى مى کند.

    ولى از باب نمونه قضيّه اى که عدّه اى نقل کرده اند واين قضيّه ارتباط آن مرحوم را با حضرت ولى عصر (عليه السّلام) ثابت مى کند نقل مى کنيم.

    آقاى سيّد حبيب اللّه حسينى قمّى که از اهل منبر قم است وآقاى حسن بقّال که فعلا در تهران است با هم قرار مى گذارند که يک سال شبهاى جمعه به مسجد جمکران بروند وحوائج خود را از حضرت بقيّة اللّه روحى فداه بگيرند، اين عمل را يک سال انجام مى دهند وتشرّفى برايشان حاصل نمى شود.

    شب جمعه اى که بعد از يک سال بوده، آقا حسن به آقاى سيّد حبيب اللّه مى گويد:

    بيا با هم امشب هم به مسجد جمکران برويم.

    آقاى سيّد حبيب اللّه مى گويند که:

    چون من يک سال به مسجد جمکران رفته ام وچيزى نديده ام ديگر به آنجا نمى روم.

    آقا حسن زياد اصرار مى کند که امشب را هم هر طور هست بيا با هم برويم، شايد نتيجه اى داشته باشد.

    بالاخره حرکت مى کنند وپياده به طرف مسجد جمکران مى روند در بين راه سيّد مجلّلى را مى بينند که مانند کشاورزان سه شاخ خرمن روى شانه گرفته واز دور مى رود، آنها مطمئن مى شوند که او حضرت بقيّة اللّه روحى فداه است.

    آقاى سيّد حبيب اللّه مى گويد:

    من وقتى چشمم به آن حضرت افتاد قضيّه سيّد رشتى که در مفاتيح نقل شده بيادم آمد.

    به آقا حسن گفتم:

    برو واز آن حضرت چيزى بخواه.

    آقا حسن جلو رفت وسلام کرد وگفت:

    آقا خواهش دارم با دست مبارک خودتان دشتى به من بدهيد.

    حضرت به او سکّه اى مى دهند، سپس رو کردند به من وفرمودند:

    حاجت تو هم نزد آقاى بروجردى است، وقتى به قم رفتى نزد آقاى بروجردى برو وبگو چرا از حال فلان کس که در مصر است غافلى وچند جمله ديگر که سرّى بود به من فرمودند که به آية اللّه بروجردى بگويم وبعد آن حضرت تشريف بردند.

    آقا حسن وقتى به سکّه نگاه کرد ديد تنها روى آن خطّى ضربدر زده اند وچيزى بر آن نوشته نشده است.

    بالاخره وقتى به مسجد جمکران رفتيم وقضيّه را براى مردم نقل کرديم آنها سکّه را در ميان آب انداختند واز آن آب به قصد استشفاء آشاميدند وبه سر وصورت خود ماليدند من هم پس از آنکه از مسجد جمکران به قم برگشتم به منزل آية اللّه بروجردى رفتم ولى تا سه روز موفّق به ملاقات حضرت آية اللّه بروجردى در جلسه خصوصى نشدم.

    روز سوّم که خدمت آن مرحوم رسيدم بدون مقدّمه فرمودند:

    سه روز است که من منتظر تو هستم کجائى؟ عرض کردم:

    آقا موانعى بود که موفّق به ملاقات خصوصى نمى شدم.

    آية اللّه بروجردى فرمودند:

    حاجت تو اين است که مى خواهى به کربلا بروى، لذا مبلغى پول به من دادند ومن مطالبى که حضرت بقيّة اللّه روحى فداه فرموده بودند به آية اللّه بروجردى عرض کردم وآية اللّه بروجردى به آقا حسن گفتند:

    چرا آن سکّه را به افراد معصيت کار وناپاک نشان مى دهى؟ ضمنا من به آقاى بروجردى عرض کردم که:

    آقا شما چيزى بنويسيد که من گذرنامه بگيرم وبه کربلا بروم.

    آية اللّه بروجردى فرمودند:

    تو گذرنامه نمى خواهى فلان دعاء را بخوان واز مرز عبور کن وبه کربلا برو.

    من هم همان روزها حرکت کردم وبه طرف عراق رفتم وقتى به مرز عراق رسيدم با آنکه همراهان من همه گذرنامه داشتند بيشتر از من که گذرنامه نداشتم معطّل شدند واحدى از من مطالبه گذرنامه نکرد.

    برچسب ها

    ارسال نظر

    نام
    ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
    وبسایت
    :) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
    نظر خصوصی
    مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
    کد امنیتیرفرش کد امنیتی

    نظرات ارسال شده

    ممکن است به این موارد نیز علاقه مند باشید:

    تبلیغات Down

    جایگاه تبلیغات دوستان
    رایگان

    تبلیغات Right

    جایگاه تبلیغات دوستان
    رایگان

    تقویم

    دانشنامه مهدویت

    رفقاء

    عنواني براي ياران حضرت مهدي (عج) است که از کوفه خود را هنگام ظهور حضرت قائم (عج) به مکّه رسانده و با آن حضرت بيعت مي کنند و همچون پاره هاي ابر پاييزي به سوي مکّه روانه مي شوند.با توجّه به اينکه 50 نفر از 313 نفر، اهل کوفه هستند و با توجّه به معني رفق و رفاقت که نشانگر صفا و صميميّت و پيوند محکم آنهاست به ويژگي ديگر ياران مخلص، حضرت مهدي (عج) پي مي بريم.

    دریافت کد دانشنامه مهدویت

    آمار وب گذر

    درباره ما

    ☼بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ☼ اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا"

    پیوندهای روزانه

  • ROZBLOG (151)
  • نظرسنجی

    کدام قسمت وب تقویت شود؟